Επτά χρόνια μετά την εθνική τραγωδία στο Μάτι, η Ιωάννα Γατοπούλου, μια από τις πολυεγκαυματίες που επέζησαν, ανοίγει την καρδιά της και αφηγείται τις εφιαλτικές στιγμές που έζησε, όταν ο χρόνος σταμάτησε και η ζωή κρεμόταν από μια κλωστή. Μιλώντας στην ΕΡΤNews, περιέγραψε πώς σώθηκε πέφτοντας στη θάλασσα μαζί με άλλους κατοίκους της περιοχής – και πώς, ακόμη και σήμερα, νιώθει πως η Πολιτεία την έχει αφήσει αβοήθητη.
«Κολυμπούσαμε τρεις ώρες μέσα στον καπνό»
«Κατέβηκα προς τη θάλασσα που είναι πολύ κοντά. Ο δρόμος στην Ποσειδώνος ήταν γεμάτος. Τέσσερις σειρές από αυτοκίνητα, ενώ δεν χωράνε πάνω από δύο. Έπρεπε να κάνω πολλούς ελιγμούς για να φτάσω στο μονοπάτι, που το ξέραμε μόνο οι ντόπιοι», θυμάται η κα Γατοπούλου.
Μαζί με άλλους ενοίκους της πολυκατοικίας της, βούτηξε στο νερό. «Κολυμπούσαμε τουλάχιστον τρεις ώρες. Ο αέρας μας έσπρωχνε προς την Εύβοια. Από μακριά βλέπαμε να καίγεται όλο το πράσινο μέχρι κάτω. Όταν βγήκαμε, τότε κατάλαβα ότι είχα καεί», περιγράφει με φωνή σπασμένη από τη μνήμη.
«Αφόρητοι πόνοι, καπνός, αδυναμία να δεις μπροστά σου»
Όπως ανέφερε, δεν είχε συνειδητοποιήσει από την πρώτη στιγμή την έκταση των εγκαυμάτων. «Ένιωθα κάτι σαν πετραδάκια στον αέρα πάνω μου. Όταν όμως βγήκα από τη θάλασσα, οι πόνοι έγιναν αφόρητοι. Περιμέναμε να έρθει κάποιο μέσο να μας πάρει, να μας πάει κάπου, κάπου που να μπορούμε να βοηθηθούμε».
«Το Λιμενικό ήρθε και έφυγε – μας έσωσαν ιδιώτες»
Κατά τη διάρκεια της αναμονής, κάποιοι ειδοποίησαν το Λιμενικό της Ραφήνας. «Ήρθε μετά από 45 λεπτά, αλλά δεν έκανε τίποτα. Έφυγε γιατί, όπως ειπώθηκε, δεν μπορούσε να πλησιάσει. Δεν σκέφτηκαν να ρίξουν βάρκα», σημειώνει με πικρία.
Η σωτηρία ήρθε από ιδιώτες: «Βρέθηκε ένα φουσκωτό, με απλούς ανθρώπους, που πήραν εμένα και μια άλλη κυρία που ήμασταν καμένες, και μας πήγαν στη Νέα Μάκρη, στο ιατρικό κέντρο».
«Η απόφαση του δικαστηρίου δεν είναι δικαίωση»
Αναφερόμενη στην πρόσφατη δικαστική απόφαση για την τραγωδία στο Μάτι, η Ιωάννα Γατοπούλου δήλωσε ότι δεν νιώθει δικαιωμένη: «Ίδια ποινή, όπως στο πρωτόδικο. 10 ευρώ την ημέρα για τρία χρόνια. Το θεωρώ μάλλον κοροϊδία. Μόνο εν μέρει υπάρχει δικαίωση, γιατί τέσσερις μπήκαν φυλακή».
Η μνήμη παραμένει ζωντανή
Η μαρτυρία της Ιωάννας δεν είναι απλώς καταγραφή μιας προσωπικής τραγωδίας. Είναι κραυγή για δικαιοσύνη, για ενσυναίσθηση, για ευθύνη. Είναι μία από τις πολλές φωνές των επιζώντων, που ζητούν όχι απλώς αποζημίωση ή καταδίκες, αλλά μία Πολιτεία που να προστατεύει ουσιαστικά.
