«Τον βρήκα νεκρό στο αμάξι, τελειωμένο μπροστά στα μάτια μου, θέλανε να μας σκοτώσουν και τους δύο», η ανατριχιαστική μαρτυρία της χήρας του Φανούρη
Η φωνή της είναι σπασμένη αλλά αμετάκλητη: «Τον βρήκα νεκρό στο αμάξι, τελειωμένο, τελειωμένο, Φώναζα βοήθεια», λέει η Μαρία, η σύζυγος του 39χρονου Φανούρη Καργάκη, περιγράφοντας με συγκλονιστικό τρόπο τις στιγμές μετά την ένοπλη επίθεση που κόστισε τη ζωή στον άνδρα της και σε μια άλλη γυναίκα στα Βορίζια. Η γυναίκα που τώρα πρέπει να μεγαλώσει μόνη της πέντε παιδιά μιλά για ενέδρα, για μπαλωθιές που σήμαναν αίμα και για μια γειτονιά που έχει μετατραπεί σε πεδίο φόβου.
Η μαρτυρία που συγκλονίζει
Η περιγραφή της Μαρίας στο MEGA είναι αποκαλυπτική: βγήκε για να απλώσει ρούχα και άκουσε «μπαλωθιές». Έτρεξε, φώναζε «Φανούρη μου» και μόλις έφτασε, αντίκρισε τον άνδρα της μέσα στο αυτοκίνητο σκοτωμένο. «Εγώ τον βρήκα νεκρό στο αμάξι, τελειωμένο. Φώναζα ‘βοήθεια’ και δεν ήρθε ασθενοφόρο», λέει, περιγράφοντας μια σκηνή όπου, όπως ισχυρίζεται, «γύρισαν τα πιστόλια στη μούρη μου» όταν την είδαν.
Η χήρα υποστηρίζει ότι στον τόπο του εγκλήματος υπήρχαν δεκάδες άτομα «50 νοματαίοι» που «παίζανε» με όπλα και πως όλο το σκηνικό μοιάζει συντονισμένο: «Αυτοί ήθελαν να μας σκοτώσουν και τους δύο και να αφήσουν τα κοπέλια μας στους δρόμους», λέει με πικρία και απελπισία.
Το χρονικό του αιματηρού επεισοδίου
Σύμφωνα με την οικογένεια που μίλησε, το μοιραίο έγινε το πρωί, όταν ο Φανούρης πήγαινε να ταΐσει τα ζώα. Η Μαρία περιγράφει ότι τον πήρε τηλέφωνο ενώ εκείνος βρισκόταν στις Μοίρες και του ζήτησε να γυρίσει επειδή «άκουσε ένα δυνατό μπουμ». Ο άνδρας επέστρεψε στο χωριό, πήρε τα παιδιά και μπήκε στο αυτοκίνητο — και τότε, κατά την εκδοχή της συζύγου, δέχτηκε καταιγισμό πυρών.
Ο ιατροδικαστής, όπως αναφέρει η Μαρία, της αποκάλυψε ότι ο άνδρας της δέχτηκε σφαίρες τόσο από Καλάσνικοφ όσο και από πιστόλι «τον διαλύσανε στο σώμα του δεν πρόλαβε να κάνει ούτε μια κίνηση». Η ίδια πιστεύει ότι οι εκτελεστές είχαν θέσει ενέδρα και πυροβολούσαν από διάφορα σημεία, ακόμη και από ταράτσες.
Καταγγελίες για ενέδρα και για τη βόμβα στο σπίτι
Η χήρα απορρίπτει κάθε σύνδεση του άνδρα της με την τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού σε σπίτι άλλου μέλους της οικογένειας Φραγκιαδάκη και ζητά να μάθει «την αλήθεια»: «Ο άνδρας μου δεν είχε καμία δουλειά με τις βόμβες», δηλώνει. Υπογραμμίζει ότι εκείνη και η οικογένειά της σεβάστηκαν τη φασαρία και δεν αντέδρασαν βίαια, ενώ θεωρεί πιθανό ότι είτε «αυτοί το έκαναν για να πάρουν λεφτά από την ασφάλεια» είτε κάποιος τρίτος επιχείρησε να φουντώσει το μίσος ανάμεσα στις οικογένειες.
Σημειώνει επίσης πως στο παρελθόν υπήρξαν αιματηρά επεισόδια «Πέρυσι μαχαίρωσαν τον γιο της αδερφής μου» και εκφράζει την αγωνία ότι οι οικογενειακές κόντρες έχουν βαθύτερα, μακρόχρονα αίτια που κληροδοτούνται και αναβιώνουν με βία.
Ο πόνος για τα παιδιά και η αβεβαιότητα του αύριο
Μεταξύ των πιο σκληρών αποσπασμάτων της συνέντευξης είναι οι σκέψεις της για τα πέντε παιδιά που άφησε πίσω του ο Φανούρης: «Έχω ένα κοπέλι 10 ετών, ένα 6, ένα 3, ένα 1,5 και ένα 5 μηνών… Δεν ξέρω πώς θα το πω στα παιδιά», λέει, τονίζοντας ότι οι μικροί άκουσαν τους πυροβολισμούς και κρύφτηκαν αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλο. Η ίδια περιγράφει την απελπισία του άμεσου μετά τον φόβο, την έλλειψη βοήθειας και την προσπάθεια να προστατέψει τα παιδιά της μέσα στο χάος.
Η τοπική κοινότητα σε κατάσταση σοκ και τα επόμενα βήματα
Τα Βορίζια ζουν υπό ασφυκτική ατμόσφαιρα. Μετά τις κηδείες και τις πρώτες ανακοινώσεις, οι σχέσεις ανάμεσα στις οικογένειες είναι τεταμένες, εξώδικα ανταλλάσσονται και οι ισχυρισμοί για ψευδείς κατηγορίες πλήττουν ακόμα περισσότερο το τραυματισμένο χωριό. Οι αρχές συνεχίζουν τις προσαγωγές και τις προανακρίσεις, ενώ οι κάτοικοι ζητούν απαντήσεις για το ποιοι και γιατί οδήγησαν σε αυτή την ανείπωτη τραγωδία.
Η μαρτυρία της Μαρίας, ωμή και αδιάψευστη, βάζει στο προσκήνιο την ανθρώπινη διάσταση μιας υπόθεσης που δεν είναι πλέον μόνο νομική είναι οικογενειακή, κοινωνική, και βαθιά τραυματική. Όσο οι έρευνες προχωρούν, το χωριό αναζητά δικαίωση και ασφάλεια. Για την ίδια, ο χρόνος δεν γιατρεύει την απώλεια: «Ένας άρχοντας ήταν ο άνδρας μου», λέει και μένει η ανάγκη για αλήθεια, για δικαιοσύνη και για μέλλον για τα παιδιά που έμειναν πίσω.
