Συναγερμός σήμανε το απόγευμα του Σαββάτου στην Πάτρα, όταν ξέσπασε φωτιά στο πρώην Ορφανοτροφείο Θηλέων, στην Ακτή Δυμαίων. Η πυρκαγιά προκάλεσε κινητοποίηση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και της Αστυνομίας, ωστόσο αντιμετωπίστηκε έγκαιρα, χωρίς να υπάρξουν τραυματισμοί ή σοβαρές ζημιές.
Η φωτιά εκδηλώθηκε σε έναν από τους θαλάμους του κτιρίου και έγινε άμεσα αντιληπτή. Στο σημείο έσπευσαν επτά πυροσβέστες με τρία οχήματα, ενώ προληπτικά κλήθηκε και ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ. Τα παιδιά που βρίσκονταν στον χώρο απομακρύνθηκαν με ασφάλεια, πριν η φωτιά προλάβει να εξαπλωθεί.
Σύμφωνα με πηγές της Πυροσβεστικής, η εστία περιορίστηκε σχεδόν αμέσως και δεν χρειάστηκε εκτεταμένη επέμβαση από τα συνεργεία. Το κτίριο υπέστη ελαφρές φθορές, ενώ οι αρχές ερευνούν τα ακριβή αίτια που προκάλεσαν την ανάφλεξη.
Χωρίς τραυματισμούς ή ζημιές
Ευτυχώς, δεν αναφέρθηκαν τραυματισμοί και κανείς δεν κινδύνευσε. Η παρουσία των πυροσβεστών και η ψύχραιμη αντίδραση των υπευθύνων απέτρεψαν τα χειρότερα. Το περιστατικό προκάλεσε ωστόσο ανησυχία στους κατοίκους της περιοχής, που είδαν καπνούς να βγαίνουν από το παλιό ορφανοτροφείο.
Η φωτιά στο πρώην Ορφανοτροφείο Θηλέων στην Πάτρα έληξε χωρίς δυσάρεστες συνέπειες, χάρη στην έγκαιρη κινητοποίηση της Πυροσβεστικής. Οι αρχές συνεχίζουν την έρευνα για τα αίτια, ενώ το παλιό κτίριο παραμένει υπό επιτήρηση για προληπτικούς λόγους.
Πέρα από το σημερινό περιστατικό, το πρώην Ορφανοτροφείο Θηλέων Πατρών κουβαλά μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία, γεμάτη συγκίνηση και προσφορά. Πίσω από τους τοίχους του πρώην Ορφανοτροφείου Θηλέων Πατρών, στην Ακτή Δυμαίων, κρύβονται δεκαετίες ανθρώπινων ιστοριών, δακρύων αλλά και ευγνωμοσύνης.
Μία από αυτές αναβίωσε πρόσφατα μέσα από την ανάρτηση του Πατρινού Ανδρέα Αύλιχου στη σελίδα Patras Photos Old Special, όταν μια ηλικιωμένη γυναίκα του έγραψε:
«Μας έλειψε μόνο το χάδι της μητέρας»
Μαρτυρία μιας γυναίκας που μεγάλωσε στο Ορφανοτροφείο Θηλέων Πατρών
«Αγαπητέ Ανδρέα, γιατί δεν γράφεις και την ιστορία του Ορφανοτροφείου Θηλέων Πατρών; Να μάθει ο κόσμος πόσα παιδάκια σωθήκαμε μετά την κατοχή του ’40, τότε που ο κοσμάκης δεν είχε ούτε φαγητό ούτε κρεβάτι να κοιμηθεί, ενώ εμείς τα είχαμε όλα – και προστασία».
«Ξέρω για τι σου μιλάω… ήμουν οικότροφος οκτώ χρόνια. Σήμερα είμαι εβδομήντα και κάτι, κι ακόμα θυμάμαι κάθε γωνιά του κτιρίου. Μόνο όταν βγήκα έξω, τότε κατάλαβα τι πάει να πει φτώχεια.
Μέσα δεν ήξερα. Δεν μου έλειψε τίποτα ούτε το φαγητό, ούτε το φρούτο κάθε μέρα, ούτε η καθαριότητα, ούτε το σχολείο και οι τέχνες. Ζήσαμε παιδιά με τα όλα μας».
«Ήμουν ένα από τα τυχερά παιδιά. Έπαιξα, έφαγα, έμαθα, ενώ άλλα κορίτσια της ηλικίας μου γίνονταν υπηρέτριες από 9 και 10 χρονών. Φαντάζεσαι τη διαφορά; Ένα μόνο μας έλειψε, το χάδι της Μητέρας.
Είχαμε την “τύχη”, εγώ και τα αδέρφια μου, να χάσουμε και τους δύο γονείς. Πριν γεννηθώ, μέσα στην Κατοχή, σκότωσαν τον πατέρα μου· κι όταν μπήκα στο ορφανοτροφείο, χάσαμε και τη μητέρα μας. Τόσα αδέρφια στο πουθενά».
«Μέσα όμως, δεν μας άφησαν να νιώσουμε μόνοι. Ο επάνω όροφος ήταν σαν σοφίτα εκεί κοιμόντουσαν τα παιδάκια που είχαν πρόβλημα τη νύχτα.
Ο δεύτερος όροφος ήταν το νοσοκομείο μας. Ο τρίτος, εκεί που ανέβαιναν οι σκάλες, είχε το διαμέρισμα της διευθύντριας και το γραφείο του διαχειριστή.
Και κάτω, στο υπόγειο, ήταν οι αποθήκες με τα ρούχα και το ραφείο που μας έραβαν τα πάντα. Ποτέ δεν φορέσαμε μπαλωμένο ή τρύπιο παπούτσι.
Πάντα στην ώρα τους καινούρια καλοκαιρινά και χειμωνιάτικα».
«Δύο φορές την εβδομάδα τρώγαμε κρέας, μία φορά ψάρι και κάθε μέρα φρούτο της εποχής. Είχαμε σχολείο, παιχνίδι, ύπνο και ραπτική. Τα πάντα στην ώρα τους.
Ούτε μια ζάρα δεν υπήρχε στα σεντόνια μας καλύτερα κι από στρατιωτικά. Όλα καθαρά, όλα τακτικά. Αυτά τα κατάλαβα μόλις βγήκα έξω κι είδα τη φτώχεια στα σπίτια».
«Θυμάμαι τις χριστουγεννιάτικες γιορτές το μεγάλο δέντρο, τη χορωδία, τους επισκέπτες, το γλυκό και το μικρό δώρο στο τέλος. Όταν έρχονταν αμερικανικά πολεμικά καράβια, μας καλούσαν.
Τρώγαμε γαριδάκια, τσιπς, παγωτά και πάντα μας έδιναν ένα δώρο όταν φεύγαμε. Το καλοκαίρι μας πήγαιναν κάθε μέρα για μπάνιο στη θάλασσα. Τι άλλο να θέλει ένα παιδί που δεν έχει γονείς;»
«Πάντα, όταν επιστρέφω στην Ελλάδα, πηγαίνω στο Ορφανοτροφείο. Εξωτερικά δεν έχει αλλάξει τίποτα. Θυμάμαι και το παραμικρό δωμάτιο…
Κι όταν το βλέπω, νιώθω πάλι παιδί. Εκεί μέσα, παρότι ήμουν ορφανή, ένιωθα ασφαλής. Είχαμε φαγητό, στοργή, κανόνες, κι ένα κρεβάτι καθαρό να κοιμηθούμε. Ήταν το σπίτι μας. Το μόνο που δεν μπορούσε να μας δώσει ήταν μια μάνα να μας αγκαλιάσει».
Το σπίτι που έγινε καταφύγιο ζωής
Η μαρτυρία αυτής της γυναίκας είναι ένα ύμνος στην ανθρωπιά και στη δύναμη της φροντίδας. Σε μια εποχή όπου τα περισσότερα παιδιά που έμεναν ορφανά κατέληγαν σε υπηρέτριες ή εργάτριες από μικρές, το Ορφανοτροφείο Θηλέων Πατρών στάθηκε για δεκαετίες φάρος προστασίας και αξιοπρέπειας.
Εκεί έμαθαν γράμματα, έμαθαν τέχνες, έμαθαν να ονειρεύονται. Και πάνω απ’ όλα, έμαθαν πως ακόμη κι όταν λείπει μια οικογένεια, η αγάπη μπορεί να γίνει κοινότητα.
Ο ευεργέτης που έκανε το όραμα πραγματικότητα
Η ίδρυση του Ορφανοτροφείου δεν ήταν τυχαία. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Θεόδωρος Τριάντης, ένας άνθρωπος που ήρθε φτωχός στην Πάτρα και πλούτισε με τον μόχθο του, αποφάσισε να ανταποδώσει στην πόλη που τον ανέδειξε.
Με μια δωρεά 1.500.000 δραχμών, τεράστια για την εποχή, δημιούργησε το Ορφανοτροφείο Θηλέων και αργότερα την Τριάντειο Επαγγελματική Σχολή, ώστε τα παιδιά που στερήθηκαν τα πάντα να βρουν εφόδια για τη ζωή.
Όπως έγραψαν οι εφημερίδες της εποχής, ο Τριάντης «δεν είχε καταγωγή τρανή, αλλά είχε τη λαμπρότητα των αισθημάτων». Ζούσε απλά, σχεδόν φτωχικά, γιατί ήθελε τα χρήματά του να μείνουν στην κοινωνία και να δώσουν ελπίδα.
Η κληρονομιά που παραμένει
Σήμερα, το κτίριο λειτουργεί ως Κέντρο Παιδικής Μέριμνας Θηλέων Πατρών, όμως ο παλμός της ιστορίας του παραμένει ζωντανός.
Για εκείνη τη γυναίκα και για τόσα άλλα κορίτσια που μεγάλωσαν εκεί– δεν ήταν απλώς ένα ίδρυμα. Ήταν το μέρος που τους χάρισε μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.
«Το Ορφανοτροφείο ήταν το σπίτι που με έσωσε», λέει. «Μπορεί να μας έλειψε το χάδι της μητέρας, αλλά ποτέ δεν μας έλειψε η αγάπη».
