Σαν σκηνικό από άλλη εποχή, ο Πύργος της Βασίλισσας Αμαλίας υψώνεται στο Ίλιον και μοιάζει να ξεπήδησε από σελίδες παραμυθιού. Ένα νεογοτθικό κόσμημα που χτίστηκε το 1854 μέσα σε μια έκταση 250 στρεμμάτων, όπου η βασίλισσα οραματίστηκε ένα αγρόκτημα-πρότυπο για ολόκληρη τη χώρα.
Ο Ναός του Αποστόλου ή Αγίου Παύλου, βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του Μητροπολιτικού Πάρκου «Αντώνης Τρίτσης». Σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε το διάστημα 1958-1960, από τον αρχιτέκτονα Αθανάσιο Κουτσογιάννη. Το όνομά του το οφείλει στον τότε βασιλιά Παύλο αφού το σημερινό πάρκο ήταν πρώην βασιλικό κτήμα που ανήκε στο κτήμα Τατοΐου. Το έργο ανατέθηκε στους αρχιτέκτονες από το «Βασιλικό Εθνικό Ίδρυμα». Έχει ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και αισθητική αξία και περιστοιχίζεται από αιωνόβια πεύκα και κυπαρίσσια. Το άγνωστο “Βασιλικό” εκκλησάκι στο Πάρκο Τρίτση έγινε σκηνικό γάμου σε διάφορες σειρές παλιότερα όπως στις Άγριες Μέλισσες και στο Καφέ της Χαράς.
Σήμερα, ο πύργος ανοίγει τις πόρτες του και αποκαλύπτει μια συναρπαστική ιστορία για όσους θέλουν να ταξιδέψουν στο παρελθόν της Ελλάδας, εκεί όπου αρχιτεκτονική, φύση και μνήμη συναντούνται με έναν μοναδικό τρόπο.
Το ανάκτορο που έμοιαζε με βαυαρικό κάστρο
Ο Πύργος Βασιλίσσης είναι ένα από τα ελάχιστα δείγματα νεογοτθικής αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα. Με πολυγωνικούς πύργους, τοξωτά παράθυρα και επάλξεις, θυμίζει τα κάστρα της Βαυαρίας. Δεν είναι τυχαίο: αποτελεί σχεδόν πιστό αντίγραφο του Πύργου Hochenschwangau, όπου είχε γεννηθεί ο Όθωνας.
Μέσα στην καταπράσινη αγκαλιά του κτήματος των 250 στρεμμάτων, ο Πύργος δέσποζε ως εξοχική βασιλική κατοικία – ένας χώρος χτισμένος για να εντυπωσιάζει και να φιλοξενεί επίσημους καλεσμένους.
Η «Επτάλοφος» και το αγρόκτημα–πρότυπο της Αμαλίας
Η βασίλισσα Αμαλία, γνωστή για την αγάπη της προς τη φύση, δημιούργησε γύρω από τον Πύργο το αγρόκτημα «Επτάλοφος».
Η ονομασία του προέκυψε από τους επτά λόφους που υπήρχαν στην έκταση – έξι φυσικοί και ένας τεχνητός, κατασκευασμένος κατόπιν δικής της εντολής.
Εκεί η βασίλισσα οραματίστηκε μια πρωτοποριακή αγροτική μονάδα. Αμπελώνες 180 στρεμμάτων, στάβλοι, καλλιέργειες, σχέδια εκσυγχρονισμού της γεωπονίας· ένα project πολύ μπροστά από την εποχή του, που διαμόρφωσε την αγροτική κουλτούρα της εποχής.
Το εσωτερικό, μπλε τοίχοι, χρυσές λεπτομέρειες και μια αίθουσα για βασιλικά δείπνα
Στο εσωτερικό του πύργου συναντά κανείς έναν κόσμο άλλης εποχής.
Η κεντρική αίθουσα, όπου η Αμαλία παρέθετε επίσημα δείπνα, εντυπωσιάζει με:
• το κυανό χρώμα των τοίχων
• τη χρυσή γεωμετρική οροφή
• το ξύλινο πάτωμα με μοναδική μαρκετερί
• τα γοτθικά φωτιστικά και μικροαντικείμενα
Οι χώροι μοιάζουν σαν να έχουν παγώσει στον χρόνο — ένα πραγματικό μουσείο της βασιλικής ζωής του 19ου αιώνα.
Οι κήποι, οι φοίνικες και το μυστικό του μικρού κτιρίου
Γύρω από τον Πύργο εκτείνονται καταπράσινοι κήποι, γλυπτά ρομαντικής αισθητικής και μονοπάτια που οδηγούν σε κάθε γωνιά του κτήματος.
Ένα ιδιαίτερο trivia,μέσα στον Πύργο δεν υπήρχαν κουζίνα και τουαλέτες. Λειτουργούσαν σε ένα μικρό βοηθητικό κτίσμα, που σώζεται μέχρι σήμερα.
Από τη βαυαρική λάμψη στη σύγχρονη Αθήνα
Μετά την έξωση του Όθωνα και της Αμαλίας, το κτήμα πέρασε από πολλά χέρια: το ελληνικό κράτος, την οικογένεια Σίνα, τους Παχή και αργότερα τους Σερπιέρη. Σήμερα, αποτελεί έναν από τους πιο ατμοσφαιρικούς χώρους πολιτιστικής κληρονομιάς στην Αττική.
Μια ξενάγηση–ταξίδι στο χρόνο
Ο Πύργος της Βασίλισσας είναι πλέον ανοιχτός στο κοινό, προσφέροντας μια εμπειρία που δύσκολα ξεχνιέται.
Στη δίωρη ξενάγηση, ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να γνωρίσει:
• το εσωτερικό του πύργου
• τους εξωτερικούς κήπους
• τον αμπελώνα και τους στάβλους
• το οινοποιείο, με γευσιγνωσία κρασιών του κτήματος
Το ταξίδι ολοκληρώνεται με βόλτα στους χώρους που άλλοτε φιλοξενούσαν βασιλικές δεξιώσεις, ενώ σήμερα διηγούνται ιστορίες και μνήμες.
Ο Πύργος της Βασίλισσας Αμαλίας δεν είναι απλώς ένα αρχιτεκτονικό στολίδι. Είναι μια γέφυρα που ενώνει το χθες με το σήμερα, ένα παραμυθένιο κομμάτι της Αθήνας που ζωντανεύει ξανά μέσα από τις ξεναγήσεις και τους ανθρώπους που τον κρατούν ζωντανό. Όποιος τον επισκέπτεται, δεν βλέπει απλώς ένα κτίριο· ζει μια ιστορία.
Φωτoγραφίες © Ηλίας Γεωργουλέας
