Η Κέρκυρα δεν είναι μόνο η «εκρηκτική» Πρώτη Ανάσταση της πόλης και οι μεγαλοπρεπείς φιλαρμονικές. Στην καρδιά της κερκυραϊκής υπαίθρου, στον διατηρητέο οικισμό των Βαρυπατάδων, ένα ταπεινό αλλά βαθιά συγκινητικό έθιμο κρατά ζωντανή τη φλόγα της παράδοσης για περισσότερα από 100 χρόνια.
Το έθιμο των «μπομπόλων»
Τη Μεγάλη Παρασκευή και το Μεγάλο Σάββατο, οι γειτονιές των Βαρυπατάδων δεν φωτίζονται από ηλεκτρικούς λαμπτήρες, αλλά από τους «μπομπόλους». Οι κάτοικοι μαζεύουν εκατοντάδες κελύφη σαλιγκαριών, τα γεμίζουν με λάδι, τοποθετούν φυτίλι και τα ανάβουν.
Αυτά τα αυτοσχέδια λυχναράκια τοποθετούνται παντού:
-
Στα στενά καντούνια και τις πέτρινες σκάλες.
-
Έξω από τις εκκλησίες και στα πεζούλια των σπιτιών.
-
Κατά μήκος της διαδρομής του Επιταφίου, δημιουργώντας ένα ζεστό, τρεμουλιαστό φως που σπάει το σκοτάδι της νύχτας.
Από την ανάγκη στην παράδοση
Όπως εξήγησαν κάτοικοι του χωριού, οι ρίζες του εθίμου βρίσκονται στις δυσκολίες περασμένων εποχών. Σε χρόνια φτώχειας, όταν τα κεριά ήταν ακριβά, οι ευρηματικοί Κερκυραίοι αξιοποίησαν το άφθονο λάδι από τους ελαιώνες τους και τα κελύφη των σαλιγκαριών για να τιμήσουν τις Άγιες Ημέρες. Αυτό που ξεκίνησε ως ανάγκη, μετατράπηκε σε μια μοναδική ιεροτελεστία.
Μια ατμόσφαιρα μαγική
Η πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου, Ιωάννα Μπούα, περιγράφει τη Μεγάλη Παρασκευή ως μια στιγμή απόλυτης κατάνυξης, όπου το φως των σαλιγκαριών συνοδεύει τη σιωπή της προσευχής. Το Μεγάλο Σάββατο, το ίδιο φως αλλάζει συμβολισμό, προμηνύοντας την ελπίδα της Ανάστασης.
Για τον επισκέπτη που θέλει να ξεφύγει από την κοσμοσυρροή του κέντρου, οι Βαρυπατάδες προσφέρουν μια εμπειρία αυθεντική, όπου η πίστη και η λαϊκή σοφία ενώνονται μέσα από το λιγοστό αλλά πανίσχυρο φως των μπομπόλων.
