Η Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων αποτελεί κάθε χρόνο μια κορυφαία στιγμή εθνικής περισυλλογής και απόδοσης τιμών σε εκατοντάδες χιλιάδες θύματα που σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και εκδιώχθηκαν βίαια από τις πατρογονικές τους εστίες. Η πολιτειακή και πολιτική ηγεσία του τόπου τοποθετείται παραδοσιακά επί του θέματος, με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Παύλο Μαρινάκη, να προχωρά φέτος σε μια ανάρτηση που ξέφυγε από τα στενά, αυστηρά υπηρεσιακά πλαίσια, ενσωματώνοντας έντονα το προσωπικό και συναισθηματικό στοιχείο.
Οι προσωπικές μνήμες και η Ιστορική Συνείδηδη
Στο μήνυμά του, ο κ. Μαρινάκης περιέγραψε τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου ως ένα από τα πλέον τραγικά κεφάλαια στη μακρά και συχνά αιματοβαμμένη ιστορία του Ελληνισμού. Όπως χαρακτηριστικά υπογράμμισε, πρόκειται για ένα έγκλημα το οποίο έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη των απανταχού Ελλήνων. Ιδιαίτερη έμφαση, ωστόσο, έδωσε στο πώς αυτή η μνήμη βαραίνει τις ψυχές των ανθρώπων που κουβαλούν την ποντιακή καταγωγή, φέροντας ως ζωντανό φορτίο τις μαρτυρίες των προγόνων τους.
Εκεί ακριβώς, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αποκάλυψε και τη δική του άμεση σύνδεση με το δράμα του Πόντου, σημειώνοντας: «Είμαι κι εγώ μέρος της κληρονομιάς της μνήμης, καθώς η γιαγιά μου ήταν από τον Πόντο». Μέσα από αυτή την προσωπική αναφορά, επεσήμανε ότι οι αφηγήσεις, οι μνήμες, αλλά κυρίως η ανυπέρβλητη δύναμη αυτών των ανθρώπων που ξεκίνησαν από το μηδέν ως πρόσφυγες, δεν αποτελούν αποκλειστικά μια στενή οικογενειακή παρακαταθήκη. Αντιθέτως, μετουσιώνονται σε αναπόσπαστο μέρος της ευρύτερης ιστορικής μας συνείδησης ως έθνους.
Ο κ. Μαρινάκης ολοκλήρωσε το μήνυμά του θέτοντας το πλαίσιο του εθνικού καθήκοντος. Τόνισε ότι η ανάδειξη της ιστορικής αλήθειας, η ηθική δικαίωση των εκατοντάδων χιλιάδων θυμάτων και η διαρκής διατήρηση της μνήμης αποτελούν αδιαπραγμάτευτο χρέος όλων μας. Ένα χρέος που δεν λειτουργεί μόνο ως οφειλόμενος φόρος τιμής σε όσους χάθηκαν άδικα, αλλά και ως μια δυνατή, διαρκής υπενθύμιση προς ολόκληρη την ανθρωπότητα: Ποτέ ξανά δεν πρέπει να επιτραπεί η επανάληψη σκοτεινών πολιτικών που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον διωγμό, τον σκληρό ξεριζωμό και την ολοκληρωτική εξόντωση αμάχων πληθυσμών. «Τιμούμε τη μνήμη των θυμάτων με σεβασμό, ευθύνη και ιστορική συνείδηση», κατέληξε η ανάρτησή του.
΄Ωρα για Διεθνή Αναγνώριση
Διαβάζοντας κανείς τα λόγια του κυβερνητικού εκπροσώπου, δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσει την ειλικρίνεια και τη συναισθηματική φόρτιση, ειδικά από τη στιγμή που εδράζεται σε προσωπικά, οικογενειακά βιώματα.
Είναι αναμφίβολα σπουδαίο και συγκινητικό τα στελέχη της κυβέρνησης να μιλούν για την ιστορική αλήθεια και την ηθική δικαίωση των θυμάτων. Όμως, η «ηθική δικαίωση» δεν επιτυγχάνεται μόνο με συγκινητικές αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ούτε αποκλειστικά με την παρουσία πολιτικών σε επετειακές εκδηλώσεις κάθε Μάιο. Η πραγματική ηθική δικαίωση για τον Ελληνισμό του Πόντου απαιτεί συγκροτημένη, σκληρή και επιθετική εξωτερική πολιτική.
Το κρίσιμο ερώτημα που πλανάται δεκαετίες τώρα πάνω από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών και τις εκάστοτε κυβερνήσεις είναι ένα: Πόσο αποτελεσματικά διεκδικούμε τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων; Την ώρα που η Τουρκία συνεχίζει να προκαλεί με ανιστόρητες αναθεωρητικές κορώνες και να αρνείται πεισματικά το παρελθόν της, το ελληνικό κράτος συχνά εμφανίζεται διστακτικό στο να θέσει το ζήτημα της Γενοκτονίας ψηλά στην ατζέντα των διεθνών φόρα, φοβούμενο ίσως τη διατάραξη κάποιων πρόσκαιρων διπλωματικών ισορροπιών.
