«Πρέπει να μάθουν τα νέα παιδιά τι έγινε για να μην υπάρχει εκφασισμός, γιατί πάμε έντονα προς τα εκεί» υπογράμμισε έντονη η υπεύθυνη του φαρμακείου του Πολυτεχνείου, Μέλπω Λεκατσά, μιλωντας για την Εξέγερση του Πολυτεχνείου, την πολιτική περίοδο της εποχής αλλά και το κίνημα που αυθόρμητα ξεσηκώθηκε οδηγώντας στα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου.
«Μετά από το «αποτυχημένο» πείραμα της Νομικής, που αποτέλεσε προάγγελο, οι φοιτητές ήμασταν έτοιμοι. Βγαίνοντας από τη Νομική φάγαμε πάρα πολύ ξύλο, παρόλο ότι είχαμε συμφωνήσει ότι θα βγούμε ειρηνικά και συλλήψεις έγιναν και ξύλο φάγαμε» τόνισε η υπεύθυνη του φαρμακείου του Πολυτεχνείου, Μέλπω Λεκατσά, για την αντίστροφη μέτρηση προς την Εξέγερση του Πολυτεχνείου και τονίζοντας πως είχαν καταλάβει προς τα που οδηγείται η ιστορία.
Υπενθυμίζοντας πολλές και κομβικές καταστάσει όπως τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου, συλλήψεις στα σπίτια, αλλά και τις δικές της αγωνίες φού κρυβόταν για τρεισήμισι μήνες μετέφερε μιλώντας στην ΕΡΤ και την εκπομπή ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ το κλίμα της εποχής το οποίο είχε φορτίσει την κατάσταση, ενώ μεταξύ άλλων υπογράμμισε πως υπήρχαν οργανώσεις που κοινητοποιούσαν τον κόσμο, όμως οι αυθόρμητες αντιδράσεις από πλήθος κόσμου ήταν χαρακτηριστικές προσθέτωντας χαρακτηριστικά πως «Όλοι αυτοί έδιναν έναν τόνο, αλλά δεν θα γινόταν το Πολυτεχνείο αν δεν υπήρχε ο πλουραλισμός και ο αυθορμητισμός».
Με πρόσχημα τη θέληση των φοιτητών για ελεύθερες εκλογές, στις 14 Νοεμβρίου, μας μπήκε και η ιδέα «δεν καθόμαστε να κάνουμε ελεύθερο κρατίδιο το Πολυτεχνείο, να πάρουμε κι εμείς λίγο το αίμα μας πίσω;» προσθέτοντας πως συνεχώς τους παρακολουθούσαν ασφαλίτες, ακόμη και μέσα στα αμφιθέατρα, ενώ υπήρχε η ανάγκη να «απαντήσουν» στα απίστευτα βασανιστήρια που είχαν υποστεί οι συνάδελφοί τους που κρατήθηκαν.
Ξεκινώντας η αντίστροφη μέτρηση, ξεκίνησε και να οργανώνεται η κινητοποίηση… φαγητά, εστιατόριο, φάρμακα, δωρεές χρημάτων ακπό κόσμο, χειροποίητες προκηρύξεις στα αυτοκίνητα με την κ. Λεκατσά να τη χαρακτηρίζει ως «μία οργανωμένη, ελεύθερη, φοιτητική κοινωνία, στην οποία πιστεύουμε ότι για πάντα θα ζήσουμε εκεί, ελεύθεροι», υπογραμμίζοντας πως δεν υπάρχε τίποτεπαραπάνω στο μυαλλό όσων συμμετείχαν παρά μόνο το μεσημέρι της Παρασκευής 16 Νοεμβρίου, από κόμματα – γιατί κι αυτοί έχουν τις διασυνδέσεις τους – μας είπαν ότι θα χτυπήσουν και είπαν να φύγετε όσοι είστε οργανωμένοι γιατί δεν θέλουμε άλλες συλλήψεις από δικά μας μέλη. «Όμως κανείς δεν έφυγε. Αυτό είναι το μεγαλειώδες του Πολυτεχνείου. Όλοι μείναν στις θέσεις τους, Κανένας δεν αποχώρησε ποτέ» τόνισε.
«Από τις 18:00 έχουν έρθει για δακρυγόνα, με απλούς τραυματισμούς, και όσο περνάει η ώρα οι μαθητές έχουν κάνει μία μεγάλη αλυσίδα που ανάμεσά τους περνάμε τους τραυματισμένους, αλλά στις 20:00 βλέπουμε πλέον καθαρά από σφαίρες χτυπημένους πολύ άσχημα και τους φέρνουν στο ιατρείο για την πρώτη βοήθεια, σταματούσαμε τις πρώτες αιμορραγίες, διαπιστώναμε κάποιους νεκρούς. Αυτό είναι το θέμα. Να το καταλάβουν ότι υπήρχαν νεκροί. Προσπαθούν να μας πουν 50 χρόνια ότι δεν υπάρχουν νεκροί και ήταν έξω από το Πολυτεχνείο».
Ερωτηθείς πως έφτασαν μέχρι εκεί τα γεγονότα σημείωσε πως «η χούντα υποτίμησε τους φοιτητές. Πίστευε ότι θα είναι πάλι ένα πείραμα σαν τη Νομική. Αλλά εκεί γέλασε, διότι δεν είχε καταλάβει ότι όλο αυτό το πράγμα που χτυπούσε, όλο αυτό το μένος προς τους φοιτητές, οι στρατεύσεις, οι φυλακίσεις, κάπου θα ξεσπάσει» ενώ πρόσθεσε πως ούτε οι ίδιοι πίστευαν ότι «θα φτάσουμε να γράψουμε μια ιστορική σελίδα».
Εξιστορώντας την προσωπική της διαδρομή
Φύγατε να κρυφτείτε. Ε, βέβαια! Και πόσο καιρό ακριβώς.
Speaker 2:
Κρυβόμουν μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου που με συλλάβανε.
Speaker 3:
Και μετά.
Speaker 2:
Μετά με κράτησαν τρεις μήνες και δέκα μέρες περίπου τρεισήμισι μήνες στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Εγώ είχα την τύχη να είμαι στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, στην καρδιά του επιτελικού τους Φρουραρχείου.
Speaker 3:
Εκεί τι γινότανε. Σας είχανε άντρες, γυναίκες μαζί Ήσασταν κρατούμενοι. Πώς, Υπό ποιες συνθήκες.
Speaker 2:
Πώς είναι τα κελιά Και ένα άλλο που το λένε αναρρωτήριο σε απόλυτη απομόνωση, με κάτι φεγγίτες να μπαίνει ελάχιστο φως, με μια μικρή λάμπα που δεν βλέπεις ούτε να ζεις με απόλυτη απομόνωση. Δεν βλέπεις ούτε τους γονείς σου, ούτε έχεις καμία επικοινωνία για ανάκριση, βασανιστήρια, ανάκριση, βασανιστήρια. Η ώρα.
Speaker 3:
Είναι πόσες ώρες δεν ξέρεις.
Speaker 2:
Την ώρα, δεν ξέρεις τίποτα, διότι μόνο από το φαγητό μπορείς να καταλάβεις. Διότι το πρωί δίνουν τσάϊ σκέτο. Μετά από αυτό το τσάι καταλαβαίνεις ότι αλλάζει η μέρα.
Speaker 1:
Να ρωτήσω κάτι. Επειδή πέρα από τον Παπαδόπουλο, τον Ντερτιλή κλπ ήταν και πολύς κόσμος από κάτω στην χούντα και έκανε τα βασανιστήρια κλπ. Συναντηθήκατε ποτέ με κάποιον από αυτούς, έστω τυχαία, μετά την πτώση της δικτατορίας.
Speaker 2:
Συνάντηση δύο φορές. Μία φορά στη Νέα Ιωνία. Είδα έναν από τους ταγματάρχες να κουβαλάει τα τρόφιμα με τη γυναίκα του που είχε ψωνίσει εκεί. Δεν του είπα τίποτα γιατί ήταν πολύ χαμηλό το περιβάλλον. Δεν ήξερα να του πω κάτι, τι θα συμβεί και μετά μία φορά στο φαρμακείο μου ήρθε ένας από τους δεσμοφύλακες να πάρει ένα αντιβιοτικό.
Speaker 3:
Σας αναγνώρισε.
Speaker 2:
Ναι βέβαια, μου λέει, με θυμάστε. Του λέω θυμάμαι πάρα πολύ καλά, μου λέει και θα μου δώσεις το φάρμακο. Βεβαίως θα σου το δώσω. Του λέω εγώ είμαι. Αυτή τη στιγμή υπηρετώ την υγεία. Δε θα σου στερήσω το φάρμακο. Μου λέει. Ξέρεις, έχω γίνει οικογενειάρχης, δουλεύω κάπου σε ένα νησί του Αιγαίου, μου είπε στον ΟΤΕ δούλευε αυτή, όλοι βρήκαν τις καλύτερες θέσεις. Μην ανησυχείτε, δεν έχω να.
Speaker 1:
Σας πω κάτι. Δεν μπορώ να μπω στην ψυχολογία σας. Εγώ θα ήθελα να αρπάξω από το λαιμό τώρα που το λέω σε δημόσια τηλεόραση, αλλά αυτή θα ήταν η αντίδρασή μου.
Speaker 2:
Δεν είναι. Εγώ απλώς ήθελα να δείξω την περιφρόνησή μου και το ότι έγινε καλός οικογενειάρχης. Μου είναι αδιάφορο. Εγώ ξέχασα, αλλά δεν συγχώρεσα. Διότι τη στιγμή που υπάρχουν νεκροί υπάρχει αίμα, υπάρχει ο Μουστακλής που έμεινε ανάπηρος ο άνθρωπος, Εγώ δεν συγχωρώ κανέναν. Και στο κάτω κάτω δηλαδή, ας πάνε να τους συγχωρέσει ο ψυχαναλυτής τους, ο παπάς της ενορίας.
Speaker 3:
Δεν κάνεις αυτά τα βασανιστήρια. Η μέθοδος κιμά, ας πούμε, δεν μπορεί να την κάνει οποιοσδήποτε αυτή την πράξη. Δεν μπορεί οποιοσδήποτε να κάνει τέτοιες πράξεις. Πρέπει. Δεν ξέρω τι φονικά ένστικτα κάποιος έχει μέσα.
Speaker 2:
Αυτή όχι. Επιλέγεται, Επιλέγεται γιατί όλοι πάνε στο στρατό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι επειδή πας στο στρατό θα γίνεις βασανιστής. Ό, τι και να εκβιασμό να έχεις είναι ειδικής ψυχολογίας άτομα. Διότι εγώ που μιλούσα πάντοτε στον πληθυντικό, όταν με χτυπούσαν, του έλεγα Σε παρακαλώ αγόρι μου, έχουμε κανένα προηγούμενο. Γιατί το κάνεις αυτό. Πες ότι ήμουν η αδερφούλα σου. Προσπαθούσα να τους βάλω.
Speaker 3:
Με χτυπούσαν χέρια.
Speaker 2:
Ψηλά στα χέρια, χτυπούσαν στο κεφάλι. Ακόμη βουίζουν τα αυτιά μου. Καμιά φορά από το δυο τρεις δεν ήταν ένας με δυο τρεις να χτυπάνε το κεφάλι.
Speaker 3:
Μου και τρεις άντρες μέσα.
Speaker 2:
Αυτή είναι η απόλυτη απομόνωση. Δεν έχει ομαδικές. Μετά είχανε κάτι, ας το πούμε σαν μουσική που ήτανε κάτι από ηλεκτρισμό, που στο κάτω μέρος δεν είχε ραβδιά, που στο κάτω μέρος δεν είχε δέρμα, ήταν αγκάθια. Όχι, ήταν το σύρμα το οποίο όταν πέφτει πάνω σου, σου αυτοκτονεί με πατήματα. Σε βάζουν κάτω να σε πατάνε πολύ ξύλο. Σκεφτείτε ότι είδα έναν άνθρωπο στην τουαλέτα που τον μεταφέρανε τέσσερις. Το χρώμα ήταν μαύρο μαύρο. Τον είχαν μαυρίσει από πάνω μέχρι κάτω.
Speaker 1:
Να ρωτήσω κάτι τελευταίο. Επειδή τώρα εγώ σας λέω ειλικρινά ανήκω στην καλομαθημένη γενιά που σπουδάσαμε και καθυστερούσε ένα σύγγραμα να έρθει και γκρινιάζουμε όλη μέρα. Πώς καταφέρατε μέσα σε αυτές οι συνθήκες να σπουδάσετε και όχι μόνο εσείς και άλλοι και να γίνετε κανονικοί και σοβαροί επιστήμονες και να προκόψει.
Speaker 3:
Πώς πιστεύεις σε μια κοινωνία που έχει φερθεί έτσι.
Speaker 2:
Κοιτάχτε να δείτε κάτι, αυτό εξαρτάται. Άλλοι διέκοψαν τις σπουδές τους. Δεν είναι όλοι το ίδιο. Εγώ είχα πάντα μια ευκολία με το διάβασμα, αλλά το πιο εύκολο πράγμα ήταν να βάλεις να διαβάσουν και γι αυτό Η μαμά μου όταν καμιά φορά ήθελε να μου πει να πάω στο πανεπιστήμιο, λέει Πρόσεξε, δεν μπορείς να γίνεις κάτι άλλο. Έτσι είσαι με το διάβασμα. Ε, κάθισα εκεί πέρα, όπως ήμουνα και χτυπημένη όταν βγήκα από το ΕΑΤ-ΕΣΑ. Τα πόδια μου ήταν τούμπανο. Είχα πάρα πολλά προβλήματα γυναικολογικά, οπότε. Η έμμηνος ρύση ερχόταν. Μου κρατούσε 15 μέρες αιμορραγία, δηλαδή καθόμουν μέσα και διάβαζα. Αυτό δεν είναι το δύσκολο να περάσεις στο μάθημα. Το πρόβλημα είναι πώς μέσα σου θα ηρεμήσεις και θα συνεχίσεις τη.
Speaker 3:
Ζωή σου να κοιμηθείτε τα βράδια.
Speaker 2:
Μέχρι να γεννήσω την πρώτη μου κόρη δεν κοιμόμουνα τα βράδια. Οι εφιάλτες ήταν κάτι το φοβερό. Έβλεπα πάντα το ίδιο όνειρο. Έβλεπα ότι είμαστε. Σκεφτείτε το οποίο Δυτικής Γερμανίας κατεστραμμένης που μπαίνουν οι σύμμαχοι μέσα που είναι όγκοι τα κτίρια. Τώρα γιατί το έβλεπα αυτό δεν μπορώ να σας το εξηγήσω. Να τρέχω γυμνή. Η έννοια της γύμνιας για μένα δεν υφίσταται. Εγώ δεν ντρέπομαι διότι οι τουαλέτες ήταν ανοιχτές μια φορά που μου επέτρεψαν να κάνω μπάνιο με κρύο νερό χωρίς σαπούνι, με κοιτάζανε όλοι, με κοιτάζανε όλοι τα μάτια τους ήταν σα βέλη που πέφτανε πάνω και πήρα μια απόφαση. Δεν θα ξαναγράψω ποτέ για το σώμα μου. Εγώ πρέπει να πλυθώ. Ας κάνουν ότι θέλουν, ας έρχονται κι έξω από την τουαλέτα να με βλέπουνε. Γι αυτό και δεν ντρέπομαι μέχρι σήμερα. Δεν ντρέπομαι και. Αυτά τα ξεπερνάς. Έβλεπα λοιπόν γυμνή να τρέχω, να πέφτω μ ένα μπλοκ ζώων πίσω από όγκους κατεστραμμένων κτιρίων κι εκεί να γυρνάω ένα άγαλμα πέτρινο. Είχα ταυτίσει ότι όλα αυτά που είχαν συμβεί δεν θα γινόμουν μητέρα. Και ίσως αυτό το παιδί, το πέτρινο, ήταν το παιδί που δεν θα γεννούσε ποτέ. Τεσπα, με πολλές δυσκολίες έγινα μητέρα 2 φορές. Βέβαια κάθισα στο κρεβάτι οκτώ μήνες γιατί κάθε φορά που έχανα ένα παιδί, μετά έπρεπε να καθίσω στο κρεβάτι για να γεννηθεί το παιδί. Έγινε μητέρα δύο φορές. Αυτή είναι και η νίκη μου απέναντι στα βασανιστήρια, γιατί έκανα αρκετά χρόνια να επουλώσουν τα εσωτερικά μου, τα πνευματικά μου, αλλά τα σωματικά με ακολουθούσαν για πάρα πολλά χρόνια.
Speaker 1:
Ευχαριστώ πολύ κι εγώ ευχαριστούμε θερμά. Να στε καλά. Να είστε καλά πάντα! Τιμή μας να φιλοξενούμε στην εκπομπή.
Speaker 2:
Κοιτάχτε τους νέους να μάθουν την αλήθεια οι ίδιοι, να ψάξουν οτιδήποτε. Απλώς να μη γίνεται εκφασισμός. Μάλιστα.
Speaker 1:
Να στε καλά. Να στε.
Speaker 3:
Καλά. Ευχαριστούμε θερμά. Ευχαριστούμε.
