Στις μεγάλες κομματικές διαδικασίες, όπως είναι ένα τακτικό συνέδριο, η πραγματική, ουσιαστική πολιτική ειδησεογραφία σπάνια περιορίζεται στις επίσημες ομιλίες από το βήμα. Συχνά, τα πιο ισχυρά και αυθεντικά πολιτικά μηνύματα καταγράφονται στις αυθόρμητες αντιδράσεις της βάσης, στις συζητήσεις των συνέδρων στους διαδρόμους και στον τρόπο με τον οποίο η ίδια η ψυχή της παράταξης υποδέχεται τα πρόσωπα που έχουν βάλει ανεξίτηλα τη σφραγίδα τους στην πορεία της. Στο 16ο Τακτικό Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο διεξήχθη σε μια εξαιρετικά κομβική πολιτική συγκυρία, μία από τις πιο ξεχωριστές και πολιτικά φορτισμένες στιγμές ήταν η παρουσία του Γρηγόρη Δημητριάδη.
Ο πρώην Γενικός Γραμματέας του πρωθυπουργού, ένα πρόσωπο που ταυτίστηκε απόλυτα με τη στρατηγική ανασυγκρότηση της κεντροδεξιάς από το 2016 και την επιβλητική επιστροφή της στην εξουσία το 2019, έδωσε το «παρών». Εκεί, έλαβε ένα εξαιρετικά θερμό, αυθόρμητο και παρατεταμένο χειροκρότημα από τα στελέχη όλης της χώρας. Διαπιστώνουμε ότι αυτή η υποδοχή δεν αποτελεί απλώς μια τυπική, εθιμοτυπική ένδειξη ευγένειας. Αντιθέτως, συνιστά μια βαθιά πολιτική αναγνώριση και μια ξεκάθαρη «ψήφο εμπιστοσύνης» από τα κάτω, η οποία επιβεβαιώνει περίτρανα ότι ο κ. Δημητριάδης παραμένει ένας ζωτικός, ισχυρός και απολύτως ενωτικός κρίκος στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας.
Η ανατομία μιας πολιτικής αυτοθυσίας και ο ρόλος του «κυματοθραύστη»
Στη σύγχρονη, συχνά κυνική πολιτική ιστορία της χώρας, σπανίζουν οι περιπτώσεις ανθρώπων που βρίσκονται στον πιο στενό, νευραλγικό πυρήνα της εξουσίας και επιλέγουν απολύτως συνειδητά να κάνουν ένα βήμα πίσω.
Όταν ο κ. Δημητριάδης βρέθηκε στο μάτι του πολιτικού κυκλώνα, η άμεση επιλογή του να αποχωρήσει από την κεντρική σκηνή και τη θέση ευθύνης του, δεν ήταν μια πράξη αδυναμίας, ούτε φυγομαχία. Ήταν ένα σπάνιο μάθημα παραταξιακής συνείδησης και ευθύνης. Σε μια εποχή όπου οι πολιτικοί άνδρες συχνά γαντζώνονται από τις καρέκλες τους, φτάνοντας στο σημείο να εργαλειοποιούν ή και να διχάζουν το κόμμα τους για την προσωπική τους επιβίωση, εκείνος λειτούργησε ως κλασικός, αφοσιωμένος «στρατιώτης». Απορρόφησε τους τεράστιους πολιτικούς κραδασμούς, λειτούργησε εθελοντικά ως «κυματοθραύστης» για το Μέγαρο Μαξίμου προστατεύοντας τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη, και έθεσε τη σταθερότητα της κυβέρνησης πάνω από το δικό του, προσωπικό πολιτικό κόστος. Αυτή ακριβώς η ανιδιοτελής στάση είναι που αναγνωρίζεται και εξαργυρώνεται σήμερα με τον απόλυτο σεβασμό των χιλιάδων συνέδρων.
Ο στρατηγικός νους και η απαραίτητη γείωση με την κοινωνική βάση
Το παρατεταμένο χειροκρότημα στο 16ο Συνέδριο μαρτυρά, ωστόσο, και κάτι βαθύτερο: την καθολική αναγνώριση της οργανωτικής και πολιτικής του ευφυΐας. Ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν υπήρξε ποτέ ένας αποστειρωμένος τεχνοκράτης που διάβαζε την πολιτική αποκλειστικά μέσα από κλειστές πόρτες, Excel και δημοσκοπήσεις. Υπήρξε ο άνθρωπος του πεδίου, εκείνος που κρατούσε διαρκώς ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας με την πραγματική κοινωνία, με τις τοπικές οργανώσεις (ΔΗΜΤΟ και ΝΟΔΕ), με τους βουλευτές της περιφέρειας και, κυρίως, με τον απλό, καθημερινό ψηφοφόρο της κεντροδεξιάς.
Ήταν ο κατεξοχήν «ανιχνευτής» των κοινωνικών τάσεων, ο άνθρωπος που γεφύρωνε με δεξιοτεχνία το φιλελεύθερο, τεχνοκρατικό και μεταρρυθμιστικό όραμα του Κυριάκου Μητσοτάκη με την παραδοσιακή, λαϊκή βάση της συντηρητικής παράταξης. Όταν αυτή η πολύτιμη γείωση με την πραγματικότητα λείπει, οι κυβερνήσεις κινδυνεύουν άμεσα από την απομόνωση και την αλαζονεία της εξουσίας. Ο κ. Δημητριάδης, σε όλη τη διάρκεια της θητείας του, φρόντιζε να υπενθυμίζει στο κυβερνητικό επιτελείο τους πραγματικούς παλμούς της κοινωνίας. Η διαχείριση αυτού του λεπτού εσωκομματικού και κοινωνικού ισοζυγίου ήταν το μεγάλο του ατού, γεγονός που κάνει τα παλαιά και νέα στελέχη να μιλούν για το πρόσωπό του με βαθιά εκτίμηση.
Η θεσμική σιωπή ως ύψιστη μορφή πολιτικής αξιοπρέπειας
Αυτό που διαχωρίζει οριστικά τον Γρηγόρη Δημητριάδη από την πλειονότητα των στελεχών που αποχωρούν από θέσεις εξουσίας, είναι η υποδειγματική διαχείριση της σιωπής του. Σε ένα τοξικό πολιτικό σύστημα γεμάτο από συνεχείς διαρροές στον Τύπο, «καρφιά» μέσω τρίτων, ρεβανσισμούς και μόνιμο τηλεοπτικό θόρυβο, επέδειξε μια πρωτοφανή θεσμική και προσωπική πειθαρχία.
Δεν επιχείρησε ποτέ να δικαιωθεί επικοινωνιακά μέσα από τον διχασμό του κόμματός του. Δεν τροφοδότησε την αντιπολίτευση με άλλοθι και δεν συμμετείχε σε κανένα παιχνίδι φθοράς της κυβέρνησης. Αντιθέτως, επέλεξε τη σιωπή της θεσμικής αξιοπρέπειας. Η στάση του αυτή διδάσκει ότι το ήθος στην πολιτική δεν μετριέται μόνο από τις αποφάσεις που λαμβάνει κανείς όταν βρίσκεται στην κορυφή, αλλά κυρίως από τον τρόπο που συμπεριφέρεται όταν αποχωρεί από αυτήν.
Ένα ηχηρό μήνυμα ενότητας εν όψει των νέων εκλογικών προκλήσεων
Με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να έχει θέσει ανοιχτά το ιστορικό διακύβευμα της τρίτης τετραετίας, η Νέα Δημοκρατία δεν έχει την παραμικρή πολυτέλεια για εσωτερικές ρωγμές, γκρίνιες ή προσωπικές ατζέντες.
Η παρουσία του Γρηγόρη Δημητριάδη στις πρώτες σειρές του συνεδρίου, η εγκαρδιότητα με την οποία συνομίλησε με υπουργούς, βουλευτές και απλά μέλη, και το γεγονός ότι παραμένει αταλάντευτα στοιχισμένος πίσω από τον πρωθυπουργό και τις αρχές της παράταξης, εκπέμπουν ένα πεντακάθαρο, εκκωφαντικό μήνυμα ενότητας. Δείχνει με τον πιο έμπρακτο τρόπο στους νεότερους ότι στην πολιτική, οι όποιες προσωπικές πικρίες και οι εξωγενείς επιθέσεις οφείλουν να παραμερίζονται όταν διακυβεύεται το μεγάλο, παραταξιακό και εθνικό συμφέρον.
