Με λόγο καθαρό και χωρίς διάθεση ωραιοποίησης, η Κάτια Δανδουλάκη ανοίγει ένα παράθυρο σε όσα συνήθως μένουν πίσω από τη σκηνή, μιλώντας στο νέο επεισόδιο του The Greatest Stories του CNN Greece και τη Σοφία Μαυραντζά.
Η σπουδαία ηθοποιός τοποθετείται για το θέατρο, την εξουσία, τα όρια της δημιουργίας και τις προσωπικές της δοκιμασίες, σε μια συγκυρία όπου ο καλλιτεχνικός χώρος επανεξετάζεται δημόσια μετά το ελληνικό #MeToo.
Η αρχή μιας διαδρομής που δεν ήταν αυτονόητη
Η σχέση της με το θέατρο ξεκίνησε από πολύ νωρίς, μέσα από το οικογενειακό της περιβάλλον. Η μητέρα της, δασκάλα και λάτρης της σκηνής, υπήρξε η πρώτη που τη μύησε στη μαγεία της παράστασης. Όμως, όπως θυμάται, η επιλογή της υποκριτικής δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτή εκείνη την εποχή.
«Δεν ήταν εύκολο τότε να πεις ότι θες να γίνεις ηθοποιός», σημειώνει, περιγράφοντας ένα περιβάλλον γεμάτο προκαταλήψεις.
Οι άνθρωποι που άφησαν αποτύπωμα
Στην πολυετή πορεία της, η Κάτια Δανδουλάκη συνεργάστηκε με σημαντικές προσωπικότητες του θεάτρου, εμπειρίες που τη διαμόρφωσαν βαθιά. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ο Μάριος Πλωρίτης, τον οποίο αναφέρει ως καθοριστική παρουσία, τόσο για τη σκέψη όσο και για τη στάση ζωής της μέσα στον καλλιτεχνικό χώρο.
Τα όρια της εξουσίας και η ευθύνη της δημιουργίας
Αναφερόμενη στο σήμερα, η ηθοποιός μιλά χωρίς περιστροφές για τις ισορροπίες στο θέατρο και για το πότε η εξουσία μετατρέπεται σε κατάχρηση. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να καταπιέζει άνθρωπο, αν αισθανθείς καταπίεση πρέπει να την τινάξεις από πάνω σου «Υπάρχει μια γραμμή που δεν πρέπει να ξεπερνιέται», λέει, προσθέτοντας με έντονο τρόπο, «Δεν μπορώ να βλέπω άνθρωπο να καταπιέζεται, μπορώ να σκοτώσω αυτόν που καταπιέζει». Για την ίδια, η δημιουργία δεν μπορεί να στηρίζεται στον φόβο ή στην επιβολή, αλλά στον σεβασμό και την εμπιστοσύνη.
Όταν το βάρος έγινε σιωπή
Η συζήτηση δεν αποφεύγει τις δύσκολες στιγμές. Η Κάτια Δανδουλάκη μιλά για την περίοδο που ήρθε αντιμέτωπη με την κατάθλιψη, μια φάση που, όπως παραδέχεται, την απομάκρυνε ακόμη και από το θέατρο.
Παρότι πάντα συνδεόταν με τη χαρά και την εξωστρέφεια, υπήρξαν στιγμές έντονου άγχους και εσωτερικής κόπωσης. Με στήριξη και δουλειά πάνω στον εαυτό της, κατάφερε να βρει ξανά ισορροπία.
Το θέατρο ως χώρος αλήθειας
Για την ίδια, το θέατρο παραμένει ένας ζωντανός χώρος που χωρά τις αντιφάσεις της ζωής. Δεν το εξιδανικεύει, αλλά το υπερασπίζεται ως πεδίο συνάντησης, μάθησης και εσωτερικής εξέλιξης. «Μέσα από αυτό καταλαβαίνουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας», σημειώνει, τονίζοντας πως ο σεβασμός και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν είναι διαπραγματεύσιμα ούτε στη σκηνή, ούτε εκτός αυτής.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ
