Την παραδοχή πως η πρόταση της Ευρωπαϊκής Eπιτροπής για το πλαφόν στο φυσικό αέριο είναι υψηλή έκανε ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν, Μαργαρίτης Σχοινάς, μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή της ΕΡΤ.
Ο κ. Σχοινάς επεσήμανε πως η διαπραγμάτευση στο Συμβούλιο των υπουργών θα φέρει το όριο προς τα κάτω και πως υπάρχει πλέον πρόταση στο τραπέζι. Όπως είπε χαρακτηριστικά «Το λέω κι εγώ ότι είναι υψηλό το όριο στη βάση του οποίου γίνεται συζήτηση. Έχει κι άλλες προϋποθέσεις πέρα του ύψους του ορίου. Όλα αυτά όμως γιατί γίνονται; Γιατί απαραίτητη προϋπόθεση να υπάρξει συζήτηση στο Συμβούλιο Υπουργών είναι να υπάρχει η πρόταση της Επιτροπής και η απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρχει πρόταση της Επιτροπής είναι να υπάρχει ένας συγκερασμός των διαφορετικών απόψεων γύρω από αυτό το ευαίσθητο θέμα.
Κάνουμε λοιπόν εκκίνηση ψηλά γιατί ξέρουμε ότι η διαπραγμάτευση στο Συμβούλιο των υπουργών θα φέρει το όριο προς τα κάτω, αλλά τουλάχιστον είναι η πρώτη φορά που έχουμε πρόταση στο τραπέζι. Χωρίς υψηλό όριο δεν θα υπήρχε καν πρόταση στο τραπέζι. Καταλαβαίνω ότι αυτά είναι λίγο πιο σύνθετα στην ευρωπαϊκή πολιτική από ότι η εθνική πολιτική ατζέντα πολλές φορές απλοποιεί. Αλλά εδώ μιλάμε για ένα θέμα που έχει να κάνει και με τους προμηθευτές μας, έχει να κάνει με το κατά πόσο η ύπαρξη του πλαφόν θα βοηθήσει να έχουμε παρόχους ή θα τους διώξει να πάνε σε άλλες περιοχές του κόσμου; Είναι πολύ πιο σύνθετη εξίσωση».
O κ. Σχοινάς έκανε έναν απολογισμό της τελευταίας τριετίας από την στιγμή που ανέλαβε τη θέση του αντιπροέδρου της Κομισιόν αναφερόμενος σε δύο πολύ δύσκολες στιγμές, τα επεισόδια στον Έβρο και τη φωτιά στη Μόρια: «Προσωπικά, είχα δύο πολύ δύσκολες στιγμές αυτή την τριετία. Και οι δύο ελληνικού ενδιαφέροντος. Η πρώτη ήταν η βραδιά όταν καταλάβαμε ότι η Ευρώπη και η Ελλάδα υφίστανται μια υβριδική απειλή στον Έβρο, με την εργαλειοποίηση είκοσι χιλιάδων απελπισμένων ανθρώπων, οι οποίοι βρέθηκαν με λεωφορεία από τα σοκάκια της Κωνσταντινούπολης στη μεθόριο. Ήταν μια αχαρτογράφητη περίπτωση πολιτικής κρίσης.
Δεν ξέραμε από πού να ξεκινήσουμε, αλλά καταφέραμε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να φέρουμε την ευρωπαϊκή ηγεσία πάνω στο πεδίο, στο πρόβλημα κινητοποιήσαμε δυνάμεις της Frontex. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα των κατοίκων του Έβρου που βγαίνανε από τα σπίτια τους στα χωριά να χειροκροτήσουν όχι την ευρωπαϊκή ηγεσία, αλλά τους συνοριοφύλακες της Frontex που ερχόταν δίπλα τους. Ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή. Ήταν η στιγμή που η ευρωπαϊκή ηγεσία αντελήφθη ότι κάθε φορά που υφιστάμεθα μια τέτοια υβριδική απειλή, η διαχείρισή της δεν μπορεί να γίνει από τα γραφεία των Βρυξελλών. Η ευρωπαϊκή ηγεσία κατάλαβε στον Έβρο ότι οι λύσεις δίνονται στο πεδίο.
Και η δεύτερη δύσκολη στιγμή ήταν το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς. Τα ξημερώματα μιας δύσκολης μέρας, όταν πληροφορήθηκα ότι η φωτιά στη Μόρια στη Λέσβο ήταν σε πλήρη εξέλιξη και οι πρώτες εκτιμήσεις μιλούσαν για δεκάδες, ίσως και για εκατοντάδες νεκρούς. Φοβήθηκα εκείνη τη στιγμή ότι αυτό ήταν το τέλος της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής. Γιατί αν δεν μπορούσαμε να δώσουμε μια λύση στο πρόβλημα της Μόριας, δεν υπήρχε κανένας λόγος να έχουμε ευρωπαϊκή πολιτική. Αλλά ήταν πάλι η αρχή, όχι το τέλος.
Μέσα στην τραγωδία της Μόριας, στις στάχτες της Μόριας, χτίσαμε πέντε ευρωπαϊκά κέντρα στα νησιά του Αιγαίου, 100% χρηματοδοτούμενα από τον κοινοτικό προϋπολογισμό. Μαζί με την Ελλάδα, τις τοπικές κοινωνίες, τους κοινοτικούς οργανισμούς ξαναχτίσαμε από την αρχή ένα επαρκές ευρωπαϊκό πλαίσιο προστασίας των ανθρώπων αλλά και των εξωτερικών συνόρων. Και θυμάμαι αυτές τις δύο στιγμές αυτά τα τρία χρόνια και λέω ότι αφού τα καταφέραμε σε αυτές τις δύσκολες στιγμές τώρα μάλλον δεν με φοβίζει τίποτα από αυτά τα πολλά δύσκολα που έχουμε μπροστά μας.
