Μία από τις πιο προσωπικές και αποκαλυπτικές στιγμές της πολιτικής του πορείας περιγράφει ο Αλέξης Τσίπρας στο βιβλίο του «Ιθάκη», όπου θυμάται την ημέρα που είδε για πρώτη φορά αφίσες με το πρόσωπό του στους δρόμους των Εξαρχείων, λίγο μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2006.
Όπως αποκαλύπτει, το γεγονός αυτό τον αιφνιδίασε και τον έκανε να συνειδητοποιήσει πως η ζωή του άλλαζε ριζικά. «Ένιωσα ένα πρωτόγνωρο σφίξιμο… Κοντοστάθηκα, κοίταξα γύρω μου αμήχανα και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έκανα μεταβολή και το έβαλα στα πόδια», γράφει χαρακτηριστικά ο πρώην πρωθυπουργός.
«Το ψυγείο μου έμεινε άδειο εκείνη την εβδομάδα»
Στο σχετικό απόσπασμα, ο Αλέξης Τσίπρας περιγράφει τη σκηνή με λεπτομέρειες:
«Ήταν ένα Σάββατο πρωί, στις αρχές του καλοκαιριού. Είχα ξεκινήσει από το σπίτι που νοίκιαζα τότε, στη Ζωοδόχου Πηγής, για να πάω να κάνω τα ψώνια της εβδομάδας. Μόλις έφτασα έξω από τον Σκλαβενίτη, στη Χαριλάου Τρικούπη, αντίκρισα μια εικόνα που με αιφνιδίασε: όλη η περιοχή ήταν πλημμυρισμένη με αφίσες που με απεικόνιζαν φορώντας ένα άσπρο, καλοκαιρινό κοντομάνικο πουκάμισο».
Οι αφίσες, όπως σημειώνει, είχαν τοποθετηθεί από μέλη της Οργάνωσης των Εξαρχείων. Η απρόσμενη αναγνωρισιμότητα τον έκανε να αισθανθεί άβολα, σε σημείο που, όπως γράφει με χιούμορ, «εκείνη την εβδομάδα, το ψυγείο μου έμεινε άδειο» καθώς δεν κατάφερε να ολοκληρώσει ούτε τα ψώνια του.
«Ή θα μάθαινα να ζω με αυτή τη νέα πραγματικότητα ή θα αποτραβιόμουν»
Η εμπειρία αυτή, όπως εξομολογείται, στάθηκε αφορμή για έναν εσωτερικό διάλογο:
«Έπρεπε να πάρω μια απόφαση: Ή θα μάθαινα να ζω με αυτή τη νέα πραγματικότητα ή θ’ αποτραβιόμουν. Ή θα έμπαινα κανονικά στο παιχνίδι ή θα έμενα στον πάγκο».
Η περίοδος εκείνη υπήρξε καθοριστική, καθώς ο τότε νεαρός υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ στον Δήμο Αθηναίων είχε συγκεντρώσει 10,51% και είχε κατακτήσει την τρίτη θέση πίσω από τον Νικήτα Κακλαμάνη και τον Κώστα Σκανδαλίδη.
«Δεν εγκατέλειψα την επαγγελματική μου δραστηριότητα»
Ο Αλέξης Τσίπρας αποκαλύπτει ακόμη ότι, παρά τη νέα του προβολή, αποφάσισε να μη διακόψει εντελώς τη δουλειά του ως μηχανικός, συνεχίζοντας παράλληλα τη δραστηριότητά του ως δημοτικός σύμβουλος της αντιπολίτευσης στον Δήμο Αθηναίων.
Η αφήγηση φωτίζει μια από τις πιο ανθρώπινες και αυθεντικές στιγμές της διαδρομής του, δείχνοντας το πώς ένας νέος πολιτικός βίωσε την ξαφνική δημοσιότητα και την είσοδο στην κεντρική πολιτική σκηνή.
