Σε νέα συνέντευξή της στο περιοδικό Down Town της Κύπρου, η Μαρία Καρυστιανού ξεκαθαρίζει ότι η πορεία της προς τη δημιουργία πολιτικού φορέα δεν ήταν αποτέλεσμα φιλοδοξίας, αλλά ανάγκης. Όπως δηλώνει, «ούτε εγώ το περίμενα ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Δεν ξεκίνησα για να γίνω πολιτικός».
Παρ’ όλα αυτά, εξηγεί πως η στάση της ως ενεργού πολίτη την οδηγεί σε πιο δραστικές επιλογές, σημειώνοντας ότι «αυτό το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις, γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του».
Το κίνημα πολιτών οργανώνεται – Χωρίς βιασύνη για όνομα και ανακοινώσεις
Απαντώντας σε ερωτήσεις για το πότε θα υπάρξουν επίσημες ανακοινώσεις σχετικά με τη δημιουργία πολιτικού φορέα, η Μαρία Καρυστιανού τονίζει ότι η διαδικασία βρίσκεται ακόμη σε στάδιο ωρίμανσης.
«Το κίνημα των πολιτών πραγματικά οργανώνεται και θεωρώ ότι θα καταφέρει να ωριμάσει τόσο, ώστε να διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού, με αξιοπρέπεια και με ένα πρόγραμμα που θα δίνει λύσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Ξεκαθαρίζει, ωστόσο, ότι ούτε το όνομα ούτε η ημερομηνία των επίσημων ανακοινώσεων έχουν οριστικοποιηθεί, καθώς όπως υπογραμμίζει δεν πρόκειται για προσωπική απόφαση, αλλά για αποτέλεσμα συλλογικής διαδικασίας.
«Η ηγεσία δεν είναι το ζητούμενο – Προέχει η ουσία»
Ιδιαίτερη έμφαση δίνει και στο θέμα της ηγεσίας, απορρίπτοντας τη συζήτηση περί προσώπων. Όπως λέει, «ο ηγέτης βγαίνει από τον λαό, δεν πρέπει να αυτοπροτείνεται», ξεκαθαρίζοντας ότι θα σεβαστεί απολύτως τη βούληση της πλειοψηφίας μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες. «Το ποιος θα ηγηθεί του κινήματος είναι το τελευταίο που μας απασχολεί αυτή τη στιγμή. Με ενδιαφέρει πριν και πάνω από όλα η ουσία και το έργο της ομάδας και όχι ποιος θα ηγείται», σημειώνει, επιχειρώντας να κρατήσει το βάρος μακριά από προσωπικές φιλοδοξίες.
Η φορτισμένη αυτοκριτική για τα Τέμπη
Στο τέλος της συνέντευξης, η Μαρία Καρυστιανού προχωρά σε μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση αναφορικά με το δυστύχημα των Τέμπη, δηλώνοντας ότι αισθάνεται τύψεις.
«Φταίω! Σαφώς και φταίω! Φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας», λέει, περιγράφοντας μια κοινωνία που συνήθισε τα σκάνδαλα και την ατιμωρησία. Όπως τονίζει, «στο τέλος της ημέρας, εμείς είμαστε που το επιτρέπουμε», δίνοντας στο μήνυμά της έντονο χαρακτήρα αυτοκριτικής αλλά και συλλογικής ευθύνης.
Οι τοποθετήσεις της Μαρίας Καρυστιανού σκιαγραφούν ένα πολιτικό εγχείρημα που, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, επιδιώκει να χτιστεί από τη βάση προς την κορυφή, με έμφαση στη συλλογικότητα και όχι στα πρόσωπα.
Το αν και πότε αυτό το κίνημα θα μετουσιωθεί σε συγκεκριμένο πολιτικό φορέα, μένει να φανεί με την ίδια να επιμένει ότι προέχει η ουσία και όχι οι τίτλοι.
