Φωτιές έχει ανάψει η διάταξη για την επιμέλεια ανήλικων τέκνων, η οποία πέρασε μέσω νομοσχεδίου για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και όχι μέσα από θεσμική παρέμβαση του Υπουργείου Δικαιοσύνης.
Η εφαρμογή της στην οικογενειακή υπόθεση της Όλγας Κεφαλογιάννη προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις, με την αντιπολίτευση να μιλά με αιχμές για φωτογραφική νομοθέτηση και ευθεία αμφισβήτηση της θεσμικής αξιοπιστίας και την κυβέρνηση να απαντά πως πρόκειται για δικαίωμα που ισχύει για όλους.
Αντιπολίτευση: «Φωτογραφική ρύθμιση και θεσμικό ολίσθημα»
Η διάταξη, που ψηφίστηκε τον περασμένο Δεκέμβριο στο νομοσχέδιο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, προκάλεσε οξεία κριτική από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία κάνουν λόγο για ευθεία αλλοίωση των κανόνων στις υποθέσεις συνεπιμέλειας ανηλίκων.
Η τομεάρχης Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ, Ευαγγελία Λιακούλη, χαρακτήρισε τη ρύθμιση «κραυγαλέα φωτογραφική», τονίζοντας ότι εντάχθηκε σε νομοσχέδιο άσχετο με τη Δικαιοσύνη και παρακάμπτει βασικές εγγυήσεις ασφάλειας δικαίου, αφού επιτρέπει παρεμβάσεις πριν υπάρξει απόφαση Εφετείου ή ασφαλιστικά μέτρα.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο ΣΥΡΙΖΑ, κάνοντας λόγο για «ντροπή για τη χώρα» και κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι νομοθετεί με βάση προσωπικές υποθέσεις υπουργών. Αντίστοιχα, η Ελληνική Λύση ξεκαθάρισε ότι δεν στηρίζει διατάξεις που αφήνουν έστω και υποψία εξυπηρέτησης ιδιωτικών συμφερόντων, ενώ από τη ΝΙΚΗ επισημάνθηκε ότι οι «φωτογραφικές τροπολογίες» αποτελούν, δυστυχώς, πάγια κοινοβουλευτική πρακτική.
Η απάντηση Κεφαλογιάννη και το εξώδικο Μάτσα
Η υπουργός Τουρισμού τοποθετήθηκε δημόσια το απόγευμα της Παρασκευής 23 Ιανουαρίου, απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς περί προνομιακής μεταχείρισης. «Ως μητέρα, αλλά και ως μέλος της κυβέρνησης, δεν έχω λιγότερα δικαιώματα από οποιονδήποτε πολίτη», ανέφερε, επιβεβαιώνοντας ότι έκανε χρήση της διάταξης, καθώς όπως λέει αντιμετωπίζει «μια ιδιαίτερα δύσκολη πραγματικότητα».
Τόνισε ότι η προστασία και η ψυχική ασφάλεια των παιδιών της αποτελούν υπέρτατη προτεραιότητα και υπογράμμισε ότι ψήφισε τη ρύθμιση μαζί με άλλους 179 βουλευτές, επειδή τη θεωρεί δίκαιη και προς το συμφέρον των παιδιών.
Παράλληλα, η υπόθεση πήρε και έντονη νομική διάσταση μετά το εξώδικο που απέστειλε ο Μίνως Μάτσας, με το οποίο αμφισβητεί ευθέως τον τρόπο αξιοποίησης της επίμαχης διάταξης.
Κάνει λόγο για «καταπληκτική σύμπτωση» ανάμεσα στη δικαστική απόφαση που προέβλεπε πλήρη συνεπιμέλεια με εναλλασσόμενη κατοικία των παιδιών και την ψήφιση λίγες ημέρες αργότερα της ρύθμισης, την ώρα που η υπόθεση εκκρεμεί στο Εφετείο.
Στο ίδιο κείμενο περιγράφει μια κατάσταση που, όπως αναφέρει, διαρκεί εδώ και ενάμιση χρόνο και είναι «εξαιρετικά κουραστική και ψυχοφθόρα» για τον ίδιο και «άδικη για τα παιδιά», κατηγορώντας την πρώην σύζυγό του ότι δημιουργεί «τεχνητές εντάσεις εκ του μηδενός» και οδηγεί σε έναν διαρκή καταιγισμό εξωδίκων και δικογράφων.
Με σκληρή γλώσσα, αποδίδει τη στάση αυτή σε «ναρκισσιστική εκφορά λόγου», υποστηρίζοντας ότι έτσι αποδίδεται δίκαιο μόνο στον εαυτό της, με ευθύνες να επιρρίπτονται σε όλους τους υπόλοιπους – από το δικαστήριο και τους δικηγόρους μέχρι το οικογενειακό του περιβάλλον.
Κυβέρνηση: «Η ρύθμιση αφορά όλους τους πολίτες»
Από την πλευρά της κυβέρνησης, τόσο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης όσο και ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης υπερασπίστηκαν τη διάταξη.
Ο κ. Μαρινάκης τόνισε ότι ψηφίστηκε από 180 βουλευτές και «δεν αλλάζει ούτε κατ’ ελάχιστον την ουσία του οικογενειακού δικαίου», σημειώνοντας ότι το αν η κα Κεφαλογιάννη έκανε χρήση της διάταξης ως διάδικος θα κριθεί από τα δικαστήρια.
Ο κ. Φλωρίδης απέρριψε τα περί «νυχτερινής» νομοθέτησης και εξήγησε ότι η ρύθμιση δίνει τη δυνατότητα αναστολής της ισχύος μιας απόφασης συνεπιμέλειας έως την εκδίκαση της έφεσης, χωρίς να ακυρώνεται κανένα δικαίωμα.
«Δεν ακυρώνεται τίποτα. Το δικαίωμα της έφεσης υπάρχει κανονικά», ανέφερε, προσθέτοντας ότι πρόκειται για ρύθμιση που καλύπτει ένα κενό και αφορά το σύνολο των πολιτών, όχι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο.
Η πολιτική αντιπαράθεση, ωστόσο, δεν δείχνει να κοπάζει. Η διάταξη για τη συνεπιμέλεια έχει μετατραπεί σε πεδίο σκληρής σύγκρουσης για τα όρια της νομοθέτησης, τη διάκριση ιδιωτικού και δημόσιου ρόλου και, τελικά, για το αν οι θεσμοί μπορούν να πείσουν ότι λειτουργούν με κανόνες που ισχύουν για όλους.
