Όπως προκύπτει από το ενδελεχές ρεπορτάζ και την ανάλυση των δεδομένων, η απάντηση δεν κρύβεται σε γραφειοκρατικά προσκόμματα. Αντιθέτως, υποκρύπτει έναν βαθύ τακτικισμό και μια προσπάθεια ανασύνταξης ενόψει των επίσημων αποκαλυπτηρίων, τα οποία έχουν κλειδώσει για τη Θεσσαλονίκη. Η επιλογή του θεάτρου «Ολύμπιον» στη συμπρωτεύουσα μαρτυρά τη στόχευση σε ένα συγκεκριμένο ακροατήριο της Βόρειας Ελλάδας, εκεί όπου παραδοσιακά τα συντηρητικά ανακλαστικά είναι πιο έντονα. Ωστόσο, το μεγάλο αγκάθι για το επιτελείο της παραμένει η πολιτική ταυτότητα του φορέα, η οποία αμφισβητείται έντονα πριν καν καταγραφεί στα επίσημα μητρώα.
Η μάχη για την αποτίναξη της ακροδεξιάς ρετσινιάς
Ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος για την ηγετική ομάδα του νέου κόμματος είναι η εδραιωμένη πλέον αντίληψη ότι το εγχείρημα φλερτάρει επικίνδυνα με την ακροδεξιά και τον υπερσυντηρητισμό. Η εντύπωση αυτή δεν είναι αποκύημα φαντασίας των πολιτικών της αντιπάλων, αλλά απόρροια των δημόσιων τοποθετήσεων της ίδιας της επικεφαλής. Οι αμφιλεγόμενες δηλώσεις της για εξαιρετικά ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, όπως οι αμβλώσεις και η διαχείριση του μεταναστευτικού, προκάλεσαν ένα ισχυρό σοκ στον προοδευτικό κόσμο, ο οποίος αρχικά την είχε περιβάλει με εμπιστοσύνη και αμέριστη συμπαράσταση.
Το πολιτικό κόστος αυτών των τοποθετήσεων υπήρξε άμεσο. Οι μετρήσεις της κοινής γνώμης κατέγραψαν μια ηχηρή προειδοποίηση, με την εκλογική απήχηση του εν δυνάμει κόμματος να υφίσταται καθίζηση, χάνοντας εν ριπή οφθαλμού έως και πέντε ποσοστιαίες μονάδες. Μπροστά στον κίνδυνο της πολιτικής περιθωριοποίησης, το επιτελείο της κυρίας Καρυστιανού εξαπέλυσε μια σπασμωδική επικοινωνιακή αντεπίθεση. Παρακολουθήσαμε μια στοχευμένη προσπάθεια εξωραϊσμού του προφίλ της μέσω των κοινωνικών δικτύων, με αναρτήσεις και φωτογραφικά στιγμιότυπα δίπλα σε πρώην στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Μια κίνηση κατεξοχήν προσχηματική, σχεδιασμένη αποκλειστικά για να δημιουργήσει μια τεχνητή εικόνα κεντροαριστερής στροφής.
Οι επικίνδυνες συμμαχίες και ο ρόλος του Αναστάσιου Λουμίδη
Αν, ωστόσο, ξύσει κανείς την επιφάνεια της επικοινωνιακής βιτρίνας, τα πρόσωπα που στελεχώνουν τον πυρήνα του νέου φορέα μαρτυρούν μια εντελώς διαφορετική πολιτική πραγματικότητα, η οποία απέχει παρασάγγας από το προοδευτικό Κέντρο. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του Αναστάσιου Λουμίδη, ο οποίος φέρεται να διαδραματίζει κομβικό ρόλο στην ιδρυτική διακήρυξη.
Το βιογραφικό του κ. Λουμίδη είναι άκρως αποκαλυπτικό. Στο παρελθόν υπήρξε πολιτευτής του υπερσυντηρητικού κόμματος «Νίκη», ενώ στη συνέχεια, σύμφωνα με τις συγκλίνουσες πληροφορίες, «φλέρταρε» ανοιχτά με το μόρφωμα των «Ελλήνων», το οποίο είχε ιδρύσει το καταδικασμένο ηγετικό στέλεχος της Χρυσής Αυγής, Ηλίας Κασιδιάρης, ένα σχήμα στο οποίο ο Άρειος Πάγος έβαλε οριστικό μπλόκο το 2023.
Η εμπλοκή του δεν σταματά εκεί. Πριν από ελάχιστους μήνες, ο κ. Λουμίδης εμφανίστηκε ως ο υπεύθυνος της ομάδας επικοινωνίας του κόμματος «Ελληνικός Παλμός». Υπενθυμίζεται ότι ιδρυτής του εν λόγω κόμματος είναι ο πρώην βουλευτής της «Νίκης», Ν. Παπαδόπουλος, ένα πρόσωπο που προκάλεσε τον αποτροπιασμό της ελληνικής κοινωνίας όταν βανδάλισε με πρωτοφανή τρόπο έργο τέχνης εντός της Εθνικής Πινακοθήκης. Δημιουργείται, συνεπώς, ένα μείζον ηθικό και πολιτικό ζήτημα: Πώς μπορεί ένα κόμμα που επαγγέλλεται τη θεσμική κάθαρση να φιλοξενεί στους κόλπους του στελέχη με τέτοιες σκοτεινές διαδρομές;
Το ρωσικό θρίλερ και οι καταγγελίες Καραχάλιου
Η ήδη τεταμένη ατμόσφαιρα επιβαρύνεται δραματικά από τις σκιές που αφορούν την υποτιθέμενη σύνδεση του νέου κόμματος με τη Ρωσία. Κεντρικό πρόσωπο σε αυτό το θρίλερ είναι ο δημοσιογράφος Θανάσης Αυγερινός, επί σειρά ετών ανταποκριτής στη Μόσχα. Ο στενός του ρόλος δίπλα στη Μαρία Καρυστιανού έδωσε τροφή σε δημοσιεύματα που χαρακτηρίζουν το νέο κόμμα ως τον πολιτικό «Δούρειο Ίππο» της ρωσικής επιρροής στην Ελλάδα.
Ο ίδιος ο κ. Αυγερινός, σε μια προφανή προσπάθεια να αποδομήσει τις κατηγορίες, εμφανίστηκε από κοινού με τον πρόεδρο της ελληνικής κοινότητας της Αγίας Πετρούπολης, Στράτο Σιουρτάκη, διακωμωδώντας τα σχετικά σενάρια. Όμως, τα χαμόγελα και οι ειρωνείες δύσκολα μπορούν να σβήσουν τη φωτιά που άναψε ο Νίκος Καραχάλιος.
Ο πρώην στενός συνεργάτης της κυρίας Καρυστιανού προχώρησε σε δημόσιες και επώνυμες καταγγελίες – «βόμβα», κάνοντας λόγο για ευθεία καθοδήγηση από τη Μόσχα. Ο κ. Καραχάλιος, με ιδιαίτερα αιχμηρό λόγο, μίλησε για «εντολές» που δόθηκαν προκειμένου να επισπευσθούν οι διαδικασίες ίδρυσης του φορέα, ενώ αναφερόμενος στη διαδικασία συγκέντρωσης υπογραφών σε κεντρικό δικηγορικό γραφείο του Κολωνακίου, χρησιμοποίησε σκληρή γλώσσα, δηλώνοντας χαρακτηριστικά πως «άνοιξαν οι πόρτες του φρενοκομείου». Η βαρύτερη ωστόσο κατηγορία του ήταν ο χαρακτηρισμός της νέας προσπάθειας ως «το κόμμα του Πούτιν στην Ελλάδα».
΄Ενα κόμμα σε κρίση πριν την αφετηρία
Η μετάβαση από το πεδίο του κοινωνικού ακτιβισμού και του δίκαιου αγώνα μιας μητέρας, στον σκληρό και απαιτητικό στίβο της κομματικής πολιτικής, απαιτεί καθαρές θέσεις, ιδεολογική συνοχή και, κυρίως, διαφάνεια στις συμμαχίες.
Αντί αυτών, γινόμαστε μάρτυρες ενός πολιτικού αμαλγάματος που στερείται στοιχειώδους προσανατολισμού. Η απουσία από τον Άρειο Πάγο αποκαλύπτει τον πανικό ενός επιτελείου που πασχίζει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Όταν ο πυρήνας ενός κόμματος συντίθεται από πρόσωπα που έχουν κινηθεί στις παρυφές της ακροδεξιάς, όταν συνεργάτες αποχωρούν καταγγέλλοντας ρωσικές παρεμβάσεις, και όταν η ίδια η ηγεσία προσπαθεί να καμουφλάρει τον συντηρητισμό της με φωτογραφίες δίπλα σε πρώην αριστερούς, το πρόβλημα δεν είναι πλέον απλώς επικοινωνιακό· είναι βαθιά δομικό.
Η εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη ενδέχεται να προσφέρει τον απαραίτητο τηλεοπτικό χρόνο για μια επίσημη πρεμιέρα, όμως η κοινωνία δεν πείθεται από σκηνοθετημένες φιέστες. Οι πολίτες που συγκλονίστηκαν από την τραγωδία των Τεμπών αναζητούν την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, όχι έναν αμφιλεγόμενο πολιτικό φορέα που μοιάζει να άγεται και να φέρεται μεταξύ ακροδεξιών υπολειμμάτων και ξένων συμφερόντων. Η ώρα της κρίσης πλησιάζει και οι σκιές παραμένουν πυκνές.
