Η πολυαναμενόμενη μετάβαση της Μαρίας Καρυστιανού από το πεδίο του κοινωνικού ακτιβισμού και του αγώνα για τη δικαίωση των θυμάτων των Τεμπών, στην κεντρική πολιτική σκηνή, αποτελεί πλέον γεγονός. Το βράδυ της Πέμπτης παρουσιάστηκε επίσημα το νέο πολιτικό σχήμα, το οποίο φέρει τον μακροσκελή και έντονα προσωποκεντρικό τίτλο «Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού, Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών». H «πρεμιέρα» του νέου κόμματος άφησε ένα ξεκάθαρο αριστερό και αντισυστημικό ιδεολογικό στίγμα, ωστόσο συνοδεύτηκε από σοβαρές οργανωτικές αρρυθμίες και αμφιλεγόμενες επικοινωνιακές επιλογές.
Το «φάουλ» της καθυστέρησης και η… «Ελληνίδα» έκπληξη
Στην πολιτική, ο σεβασμός προς τον πολίτη αποδεικνύεται πρωτίστως στην πράξη. Το γεγονός ότι η εκδήλωση ξεκίνησε με καθυστέρηση μίας ολόκληρης ώρας αποτελεί ένα σοβαρό επικοινωνιακό ατόπημα. Για ένα νεοσύστατο κίνημα που ευαγγελίζεται την ανανέωση, τη ρήξη με τις παθογένειες του παρελθόντος και τον απόλυτο σεβασμό στους θεσμούς, η πολύωρη αναμονή του κοινού, τόσο του παριστάμενου όσο και αυτού που παρακολουθούσε διαδικτυακά, συνιστά μια εξαιρετικά άστοχη αρχή.
Τον συντονισμό της βραδιάς ανέλαβε ο έμπειρος δημοσιογράφος Θανάσης Αυγερινός, ο οποίος έδωσε εξαρχής τον τόνο, προλογίζοντας το πολυαναμενόμενο «πρόσωπο-έκπληξη». Ενάντια στις προσδοκίες όσων περίμεναν κάποιο βαρύ πολιτικό ή τεχνοκρατικό όνομα, στη σκηνή ανέβηκε η ηθοποιός Κατερίνα Μουτσάτσου. Η είσοδός της συνοδεύτηκε από την προβολή του γνωστού, viral βίντεο από το 2012, στο οποίο δήλωνε εμφατικά «I am not Greek, I am Hellinida». Η ίδια αιτιολόγησε την παρουσία της τονίζοντας την ανάγκη για ένα κόμμα που θα αποτελείται από «καθαρούς ανθρώπους», με πρωταρχικό στόχο την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.
Το συναίσθημα, τα βίντεο και το ιδεολογικό στίγμα
Η σκηνοθεσία της βραδιάς επένδυσε συνειδητά και σχεδόν αποκλειστικά στο συναίσθημα. Το δίδυμο Αυγερινού – Μουτσάτσου ανέδειξε ως μείζον ζήτημα τον απόλυτο διαχωρισμό της Δικαιοσύνης από την εκτελεστική εξουσία και την άρση της βουλευτικής ασυλίας.
Το αριστερό και λαϊκό πρόσημο του κινήματος σφραγίστηκε μέσα από μια αλληλουχία βίντεο: μηνύματα από την ομογένεια με μουσική υπόκρουση τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη στο «Και να αδελφέ μου» του Γιάννη Ρίτσου, τοποθετήσεις αγροτών , αλλά και παρεμβάσεις νέων επιστημόνων του εξωτερικού (brain drain) που δήλωσαν τη στήριξή τους ελπίζοντας στον επαναπατρισμό. Παράλληλα, προβλήθηκαν μηνύματα από επαγγελματίες διαφόρων κλάδων, οι οποίοι παρουσιάστηκαν ως η «μαγιά» των υποψηφίων του νέου φορέα.
Η Ιδρυτική Διακήρυξη: Από την οργή στις προτάσεις
Μετά από μία ώρα προλόγων και προβολών, η Μαρία Καρυστιανού ανέβηκε στο βήμα για να παρουσιάσει τους άξονες της ιδρυτικής διακήρυξης. Ο λόγος της εστίασε σε δομικές αλλαγές, αναλύοντας βασικούς πυλώνες που κινούνται από τη θεσμική θωράκιση έως την οικονομική ανασυγκρότηση:
-
Άμεση στήριξη της κοινωνίας: Προτεραιότητα στην οικογένεια , στις ευάλωτες ομάδες και στους συνταξιούχους, με οικονομική ενίσχυση και αυξήσεις συντάξεων.
-
Παιδεία και Υγεία: Ριζική ανασυγκρότηση του εκπαιδευτικού συστήματος και εξυγίανση του ΕΣΥ με δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα.
-
Κράτος Δικαίου και Ισονομία: Εδραίωση ενός πραγματικού κράτους δικαίου με έλεγχο όλων των δημοσίων συμβάσεων και ανάκτηση πόρων.
-
Οικονομία και Ανάπτυξη: Εθνική στρατηγική για τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα , ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων , διαφάνεια στο τραπεζικό σύστημα και καταπολέμηση των καρτέλ για την πάταξη της ακρίβειας. Μάλιστα, στο σημείο της κριτικής για τις τράπεζες, καταγράφηκε η μάλλον αμήχανη στιγμή όπου η επικεφαλής του κόμματος χειροκρότησε η ίδια τον εαυτό της.
-
Δικαιώματα και Περιβάλλον: Προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων , του εθνικού πλούτου , ανεξαρτησία των ΜΜΕ και μέριμνα για τον πολιτισμό και τον αθλητισμό.
-
Εθνική Κυριαρχία: Προάσπιση των εθνικών συμφερόντων με βάση το διεθνές δίκαιο.
Κλείνοντας, η κυρία Καρυστιανού συμπύκνωσε το όραμά της αναφέροντας: «Σήμερα γεννιέται η Ελπίδα για τη Δημοκρατία. Γιατί χωρίς ελπίδα η κοινωνία πεθαίνει και χωρίς δημοκρατία η κοινωνία ασφυκτιά».
Το εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού επιχειρεί προφανώς να μετουσιώσει τη δικαιολογημένη λαϊκή αγανάκτηση για το έγκλημα των Τεμπών σε συγκροτημένη πολιτική πρόταση. Η ρητορική της αντλεί δύναμη από ένα αντιμνημονιακό και κινηματικό παρελθόν, στοχεύοντας ευθέως στη δεξαμενή των απογοητευμένων ψηφοφόρων του κέντρου και της αριστεράς.
