Η σταδιακή, αλλά πλέον εξόφθαλμα μεθοδευμένη προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να επανατοποθετηθεί στο κεντρικό πολιτικό κάδρο προκαλεί ποικίλες συζητήσεις και, εύλογα, πλήθος ερωτημάτων. Μέσα από στοχευμένες διαρροές, προσεγμένα βίντεο και μια ολοκαίνουργια αισθητική προσέγγιση, ο πρώην πρωθυπουργός προετοιμάζει το έδαφος για μια ολική επαναφορά, πιθανότατα μέσω ενός νέου πολιτικού φορέα. Ωστόσο, πίσω από την καλοστημένη επικοινωνιακή «βιτρίνα» και το χρωματικό rebranding, η ουσία του πολιτικού του αφηγήματος παραμένει θολή, εγείροντας αμφιβολίες για το αν η μνήμη της κοινωνίας είναι τόσο κοντή όσο ίσως υπολογίζει το επιτελείο του.
Από τα Σύνορα της Θάλασσας στο «Πατριωτικό» Μπλε
Η νέα χρωματική παλέτα που πλαισιώνει τον κ. Τσίπρα παρουσιάζει εξαιρετικό αναλυτικό ενδιαφέρον, καθώς αποκαλύπτει τις βαθύτερες πολιτικές του στοχεύσεις. Αρχικά, παρατηρούμε την υιοθέτηση ενός σκούρου μπλε, το οποίο οι υποστηρικτές του σπεύδουν να χαρακτηρίσουν ως το «μπλε της πατρίδας».
Η συγκεκριμένη επιλογή συνιστά ένα τεράστιο πολιτικό οξύμωρο. Προκαλεί τουλάχιστον ειρωνεία το γεγονός ότι ο πολιτικός αρχηγός που κάποτε διακήρυττε δημόσια πως «η θάλασσα δεν έχει σύνορα» και του οποίου η διακυβέρνηση ταυτίστηκε απόλυτα με τη διχαστική, για μεγάλο μέρος της κοινωνίας, Συμφωνία των Πρεσπών, επιχειρεί σήμερα να ενδυθεί τον μανδύα του βαθιά πατριώτη ηγέτη. Η επίκληση του εθνικού συναισθήματος μέσω χρωμάτων μοιάζει με μια επιφανειακή προσπάθεια επαναπροσέγγισης του κεντρώου και μετριοπαθούς κοινού, αγνοώντας τις ιστορικές αντιφάσεις.
Το Μπορντό της Κουμουνδούρου και η Σκληρή Πραγματικότητα
Πέραν του μπλε, κυρίαρχο ρόλο στο νέο αφήγημα παίζει το κόκκινο, ή ακριβέστερα ένα ιδιαίτερο «μπορδοροδοκόκκινο». Η απόχρωση αυτή επιλέχθηκε, προφανώς, για να συμβολίσει το ριζοσπαστικό παρελθόν, τις ιδεολογικές ρίζες και, κυρίως, τους περιβόητους «αγώνες» του χώρου. Η λέξη «αγώνας» φέρει ένα βαρύ ιστορικό φορτίο που δεν μπορεί να εργαλειοποιείται κατά το δοκούν.
Ποιους ακριβώς «αγώνες» επικαλείται ο πρώην πρωθυπουργός για να συσπειρώσει τη βάση του;
-
Το μακρινό παρελθόν: Μήπως εννοεί τις πορείες στους δρόμους της Γένοβα και τον αμιγώς αντισυστημικό ακτιβισμό των αρχών της δεκαετίας του 2000;
-
Την τοξικότητα των πλατειών: Μήπως αναφέρεται στην ταραχώδη περίοδο των «Αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα, τότε που το πολιτικό σκηνικό δηλητηριάστηκε από ακραία ρητορική, απειλές και διχαστικά συνθήματα απέναντι σε πολιτικούς αντιπάλους, πολλοί εκ των οποίων σήμερα βαφτίζονται όψιμα «προοδευτικοί σύμμαχοι»;
-
Τις διαψευσμένες υποσχέσεις: Μήπως το κόκκινο συμβολίζει το περιβόητο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης; Το εμβληματικό σύνθημα «go back, μαντάμ Μέρκελ» ή την ανεκπλήρωτη δέσμευση για κατάργηση των μνημονίων «με έναν νόμο και ένα άρθρο»;
-
Την κυβερνητική συνθηκολόγηση: Ή μήπως, τελικά, στην κορυφή αυτών των αγώνων βρίσκεται η 17ωρη διαπραγμάτευση του καλοκαιριού του 2015, η οποία κατέληξε στο επώδυνο τρίτο μνημόνιο, στα capital controls, στο κλείσιμο των τραπεζών και στην επιβολή δεκάδων νέων, εξοντωτικών φόρων που γονάτισαν τη μεσαία τάξη;
Η Κληρονομιά δεν Εφευρίσκεται με Γραφιστικά Τερτίπια
Στον σκληρό στίβο της πολιτικής, η ιστορική μνήμη συχνά αντιμετωπίζεται ως εύπλαστο υλικό, όμως τα πραγματικά γεγονότα παραμένουν αμείλικτα. Οι αυθεντικοί κοινωνικοί αγώνες, που όντως δόθηκαν στο παρελθόν από πολίτες οι οποίοι πλήρωσαν βαρύ τίμημα, δεν αποτελούν προσωπικό προνόμιο ή επικοινωνιακό αξεσουάρ κανενός πολιτικού γραφείου. Πολύ περισσότερο, το περιεχόμενό τους αδυνατεί να ταυτιστεί με τις κυβερνητικές παλινωδίες, τις αυταπάτες και τον πολιτικό κυνισμό της περιόδου 2015-2019.
Η αγωνιώδης προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα για ολικό rebranding μοιάζει με μια επιχείρηση διαγραφής της ιστορίας του. Το κρίσιμο ερώτημα που μένει να απαντηθεί στην κάλπη είναι εάν το εκλογικό σώμα, το οποίο βίωσε με τον πιο σκληρό τρόπο τις συνέπειες εκείνων των κυβερνητικών «αγώνων», είναι διατεθειμένο να εμπιστευτεί ξανά το ίδιο ακριβώς προϊόν, απλώς και μόνο επειδή τώρα του προσφέρεται σε ένα πιο προσεγμένο, μπορντό περιτύλιγμα.
