Ακολουθούν σημεία από τη χθεσινή ομιλία του Βουλευτή Μεσσηνίας και πρώην Υπουργού Αλέξη Χαρίτση στην Ολομέλεια της Βουλής, για τη συνταγματική αναθεώρηση:
Το Σύνταγμα αναθεωρείται όταν η εμπειρία δείχνει ότι κάποιες από τις ρυθμίσεις του δεν ανταποκρίνονται πλέον στις ανάγκες της κοινωνίας. Όχι, όταν μια κυβέρνηση θέλει να συνταγματοποιήσει τις ίδιες τις πολιτικές της επιλογές.
Το Σύνταγμα αναθεωρείται όταν υπάρχουν θεσμικές δυσλειτουργίες και ανεπάρκειες, όχι όταν μια κυβέρνηση ενοχλείται από τη λειτουργία των θεσμών.
Το Σύνταγμα αναθεωρείται για να ενισχύσει τη Δημοκρατία και το κράτος δικαίου, όχι για να διευκολύνει την ασυδοσία της εξουσίας.
Γιατί – μην ξεχνάμε – ότι το Σύνταγμά μας δε ρυθμίζει μόνο την οργάνωση της κρατικής εξουσίας. Είναι πρωτίστως ο περιορισμός της ασυδοσίας της κρατικής εξουσίας.
Και τέλος, το πιο σημαντικό, το Σύνταγμα αναθεωρείται στη βάση μιας ευρείας πολιτικής και κοινωνικής συναίνεσης.
Και εδώ ακριβώς αναδεικνύεται και το μεγάλο παράδοξο της συνταγματικής αναθεώρησης που προτείνει σήμερα η Νέα Δημοκρατία.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχειρεί να συνταγματοποιήσει τη δεξιά πολιτική.
Σχετικά με την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για τη συνταγματική κατοχύρωση των πρωτογενών πλεονασμάτων: Το ύψος του πλεονάσματος δεν είναι συνταγματική αρχή. Είναι πολιτική επιλογή.
Είναι επιλογή ανάμεσα στη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου ή στη συμπίεση των δημοσίων δαπανών. Είναι επιλογή ανάμεσα στην αναδιανομή υπέρ των πολλών ή στη διεύρυνση των ανισοτήτων.
Μπορεί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας σήμερα να επιλέγει το υπερπλεόνασμα των 2,6 δισ., να επιλέγει φοροαπαλλαγές για τα μεγάλα εισοδήματα, ενώ τα νοσοκομεία καταρρέουν, ενώ τα παιδιά συνωστίζονται σε σχολικά τμήματα των τριάντα παιδιών, ενώ ο δημόσιος σιδηρόδρομος βρίσκεται σε χειρότερη θέση από ό,τι όταν έγινε το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη.
Είναι πολιτική της επιλογή να το κάνει αυτό και κρίνεται από τον ελληνικό λαό γι’ αυτό.
Δεν μπορεί όμως να συνταγματοποιήσει τον νεοφιλελευθερισμό – γιατί αυτό προσπαθεί να κάνει.
Η Κυβέρνηση επιμένει να παρουσιάζει τη μονιμότητα ως εμπόδιο στην αποτελεσματικότητα του Δημοσίου.
Η μονιμότητα όμως δεν κατοχυρώθηκε για να προστατεύσει προνομιακά μια επαγγελματική ομάδα. Κατοχυρώθηκε για να προστατεύσει το κράτος από την κομματικοποίηση.
Αυτή η διάταξη σήμερα αμφισβητείται από την Κυβέρνηση. Και αμφισβητείται από την κυβέρνηση που επί επτά ολόκληρα χρόνια έχει μετατρέψει το κράτος σε φέουδό της.
Αυτό προτείνει η Νέα Δημοκρατία. Όχι ισχυρότερο Δημόσιο, πιο σύγχρονο, πιο αποτελεσματικό, αλλά ένα Δημόσιο ελεγχόμενο, εξαρτημένο, κομματικοποιημένο· ένα Δημόσιο στα μέτρα του επιτελικού κράτους της Νέας Δημοκρατίας.
Άρθρο 16 και ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Το ζήτημα αυτό επί πολλά χρόνια δημιούργησε πολύ έντονες, πολύ σκληρές ιδεολογικές και πολιτικές αντιπαραθέσεις.
Πάντα όμως υπήρχε από όλους μια κοινή παραδοχή. Ότι για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων έπρεπε να αναθεωρηθεί το Άρθρο 16.
Και τι έκαναν τελικά ως Κυβέρνηση; Δεν περίμεναν, βεβαίως, την αναθεώρηση του «Απαγορεύεται η σύσταση σχολών από ιδιώτες», όπως ορίζει ρητά και σαφώς το Άρθρο 16 του Συντάγματός μας.
Το αναθεώρησαν από μόνοι τους. Με τον γνωστό νόμο του κυρίου Πιερρακάκη.
Και τι έρχονται τώρα και ζητάνε με την πρόταση για την Αναθεώρηση; Να κατοχυρωθεί στο Σύνταγμα ο αντισυνταγματικός νόμος τους!
Η στάση όλων των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά και στον προοδευτικό χώρο εν γένει πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Για την κατάργηση του αντισυνταγματικού νόμου Μητσοτάκη – Πιερρακάκη και για την υπεράσπιση του Άρθρου 16 του Συντάγματος. Ως προς το γράμμα του αλλά και ως προς το πνεύμα του.
Έτσι μετριέται η δική μας πολιτική υπευθυνότητα.
Η κυβέρνηση επιχειρεί να συνταγματοποιήσει ένα συνεκτικό πολιτικό σχέδιο. Γιατί υπάρχει πολιτικό σχέδιο από πίσω.
Να αποκτήσει, δηλαδή, αυξημένη συνταγματική προστασία ένα συγκεκριμένο οικονομικό μοντέλο. Το μοντέλο της λιτότητας, το μοντέλο της στήριξης του μεγάλου πλούτου και του κεφαλαίου, το μοντέλο της δημοσιονομικής πειθάρχησης.
Πέρα και πάνω από τη δημοκρατική δυνατότητα μιας ολόκληρης κοινωνίας να επιλέγει, εν τέλει, μια διαφορετική πορεία.
Και δυστυχώς σήμερα, 52 χρόνια ακριβώς από αποκατάσταση της Δημοκρατίας, έχουμε μια κυβέρνηση η οποία φέρει τη βαρύτερη πολιτική κληρονομιά διάλυσης των δημοκρατικών θεσμών.
Δεν είναι τα σκάνδαλα· είναι η κανονικοποίηση αυτής της θεσμικής σήψης.
Σήμερα, πενήντα δύο χρόνια μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν το Σύνταγμα χρειάζεται αναθεώρηση. Κάθε Σύνταγμα οφείλει να συνομιλεί με την κοινωνία και τις ανάγκες της. Το ερώτημα είναι πώς θα αποκατασταθεί η συνταγματική δημοκρατία και η εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς τους δημοκρατικούς θεσμούς. Αυτή θα είναι η μεγάλη ευθύνη της επόμενης κυβέρνησης και της
επόμενης Βουλής.
Αυτή όμως, είναι πρωτίστως η ευθύνη της ελληνικής κοινωνίας.
Γιατί όπως έλεγε και το ιστορικό και εξαιρετικά επίκαιρο 1- 1- 4: «η τήρησις του παρόντος Συντάγματος αφιερούται εις τον πατριωτισμό των Ελλήνων».
Και αυτή τελικά είναι η πραγματική αναθεώρηση που έχει ανάγκη η χώρα.
