Οφείλω να ομολογήσω πως αδυνατώ να αντιληφθώ τη συχνότητα και την ένταση με την οποία προτάσσεται τις τελευταίες λίγες εβδομάδες το ζήτημα της αναγνώρισης του γάμου των ομόφυλων στη χώρα μας.
Περιορίζω το θέμα στο συγκεκριμένο σκέλος, καθώς το ζήτημα της τεκνοθεσίας και των παρένθετων μητέρων αποτελεί ένα ολόκληρο κεφάλαιο το οποίο ούτε στις πλέον προχωρημένες -σε επίπεδο δικαιωμάτων- χώρες της Ευρώπης δεν έχει επιλυθεί, πόσο μάλλον να νομοθετηθεί.
Η κυβέρνηση ή μάλλον ο Πρωθυπουργός για την ακρίβεια αντλώντας ισχύ και ερχόμενος με… φόρα (όχι, δεν αναφέρομαι στην φράση-ανέκδοτο της πρώην εκπροσώπου Τύπου του Σύριζα-ΠΣ) από τις διπλές εθνικές εκλογές του καλοκαιριού και αντιλαμβανόμενος τον «ούριο» άνεμο που του προσφέρουν… απλόχερα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, επέλεξε τη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία να προωθήσει το προαναφερθέν ζήτημα, το οποίο ειρρήσθω εν παρόδω αποτελεί ένα ακόμη μέρος της εκσυγχρονιστικής κεντρώας ατζέντας που υλοποιεί προκειμένου να μεταβάλλει προς το θετικότερο και πολύ πιο σύγχρονο την εικόνα της χώρας μας.
Διαβάστε το 3ο τεύχος της «GOVNews Weekly»!
Κάτι, που γίνεται αντιληπτό σε κάθε έκφανση και πτυχή της πολιτικής που εφαρμόζει, από τα πιο μικρά μέχρι και τα περισσότερο σύνθετα, πολυεπίπεδα, όσο και απαιτητικά.
Δίχως κραυγές, χωρίς ανάθεμα, μακριά από τη λογική αποκλεισμών, επιδεικνύοντας θετικό πνεύμα, αναζητώντας τη συναίνεση και προτάσσοντας τις εκσυγχρονιστικές ανάγκες της πατρίδας μας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρεί ένα ακόμη βήμα προς το μέλλον.
Η αλήθεια είναι πως η περριρέουσα ατμόσφαιρα πιέζει. Τα ΜΜΕ παίζουν το θέμα νυχθημερόν, ωσάν η ακρίβεια και η ασφάλεια να μην κυριαρχούν στην καθημερινότητα του πολίτη. Βέβαια, όταν πολλά εξ’ αυτών (σ.σ.: Μέσα) θεωρούν πως θα «κοντύνουν» τον πρωθυπουργό, ποντάροντας στην αρνητική προδιάθεση ορισμένων κυβερνητικών στελεχών και την συνεπακόλουθη αναταραχή που θα προκληθεί, είναι ικανά να προωθήσουν μια «δική» τους πραγματικότητα, εντελώς ασύμβατη με ότι απασχολεί τον μέσο πολίτη. Φαίνεται, πως τα προ μόλις ενός εξαμήνου εκλογικά αποτελέσματα δεν τους έκαναν να ανακρούσουν πρύμναν και να προσθέσουν (πολύ) ρεαλισμό στο… μείγμα της καθημερινότητας όπως επιχειρούν να την αποτυπώσουν, χρησιμοποιώντας -από συνήθεια- τα πλέον μελανά χρώματα της ελληνικής γλώσσας.
Ας είναι.
Από την άλλη, δεν λείπει εκείνο το τμήμα της λαϊκής δεξιάς, που ούτε θέλει να ακούσει περί γάμου ομόφυλων ζευγαριών. Απαρτίζεται δε, από ανθρώπους με διαστρεβλωτική ματιά στα πράγματα, σήμερα, οι οποίοι θεωρούν πως θα υπάρξει κάποιου είδους… επιμόλυνση μιας –κατά τα άλλα- αγνής κοινωνίας.
Το «κάδρο» συμπληρώνεται από τους δικαιωματιστές και εν γένει εκπροσώπους της… ala Greca woke κουλτούρας και διάστασης των πραγμάτων, οι οποίοι θεωρούν πως όποιος δεν είναι απόλυτα αλληλέγγυος με τις απόψεις τους είναι «εχθρός», «φασίστας», «κυρ Παντελής». Οφείλω να ομολογήσω πως πάντοτε οι… ταμπέλες μου προκαλούσαν αλλεργία.
Θα συνιστούσα στο σύνολο των προαναφερθέντων, αλλά και σε κάθε καλόπιστο ή μη, αναγνώστη-συνομιλητή, να αντιληφθεί πως η Δημοκρατία αποτελεί ένα άρτιο -συγκριτικά με άλλα γνωστά- πολίτευμα, που διακρίνεται από ευρεία όρια ανοχής, ελευθερίας και περιθωρίων έκφρασης γνώμης.
Πριν το κάνετε (σ.σ. έκφραση άποψης) χρήσιμο θα ήταν να θυμάστε την αρχή πως η γνώμη σας εκτείνεται μέχρι το όριο που εκφράζεται η άποψη κάποιου άλλου. Ο δε, σεβασμός θεωρείται κορωνίδα στην συμβίωση μας σε ένα συγκροτημένο κοινωνικό πλαίσιο.
(*) αρκεί να υπάρχει αμφίπλευρος σεβασμός των δικαιωμάτων κάθε ενός
Δημοσιεύτηκε στο 3ο τεύχος της νέας, digital εφημερίδας «GOVNews Weekly»
