Άρθρο της δημοσιογράφου Μαρίας Σκαμπαρδώνη
Ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών ως ένα σημαντικό ζήτημα της επικαιρότητας, έχει αναζοπυρώσει δύο μέρη της κοινωνίας: ένα πιο συντηρητικό κομμάτι της με επικεφαλής την Εκκλησία και ορισμένα πολιτικά κόμματα και ένα μέρος της που επιθυμεί την αλλαγή και πιστεύει στην ισονομία όλων των πολιτών.
Για ακόμα μία φορά, διαπιστώνουμε τη σημαντική επιρροή της Εκκλησίας στην κοινωνία, η οποία διαχρονικά εκπροσωπεί τη συντηρητική στάση και τη δυσανεξία απέναντι στον ενστερνισμό νέων δεδομένων.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ «GOVNEWS WEEKLY»!
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Εκκλησία αντιδρά; αν ανατρέξουμε σε πρόσφατα γεγονότα της Ελληνικής ιστορίας, η ίδια εξέφραζε αντίσταση για το σύμφωνο συμβίωσης, την αποποινικοποίηση της μοιχείας, τον πολιτικό γάμο, το διαζύγιο.
Αυτό δε σημαίνει πως η κοινωνία δεν έπρεπε να προοδεύσει και να τολμήσει την εξέλιξη. Και σήμερα, διαπιστώνουμε πως παρά τις αρχικές αντιδράσεις οι άνθρωποι συμβιβάστηκαν με την αλλαγή και κανείς δεν ασχολείται πλέον με το να δει το γείτονά του ενδεδυμένο με σεντόνι να οδηγείται στο τμήμα επειδή συνελήφθη την ώρα της μοιχείας.
Θρησκευτικής και κοινωνικής προέλευσης πεποιθήσεις
Η αντίδραση πολλών πολιτών απορρέει από τις βαθιά ενσωματωμένες στον πυρήνα τους πεποιθήσεις, θρησκευτικής και κοινωνικής προέλευσης, σχετικά με το γάμο, την ανατροφή τέκνων, τη δομή της οικογένειας. Αυτές έρχονται σε σύγκρουση με τη δημιουργία μορφών οικογένειας που δεν ανταποκρίνονται σε αυτό που εκείνοι θεωρούν θεολογικά κατάλληλο.
Ωστόσο, οι άνθρωποι αυτοί εμφανίζουν δυσανεξία απέναντι στα επιστημονικά δεδομένα, τα οποία καταδεικνύουν ότι ένα παιδί ανατρέφεται καλά όταν έχει έναν φροντιστή που παρέχει αγάπη, ασφάλεια και υποστήριξη και κρίνεται για αυτό και όχι τόσο για το φύλο στο οποίο ανήκει.
Οι ομοφυλόφιλοι δε ζήτησαν ποτέ να παντρευτούν στην Εκκλησία: ο γάμος, κοινωνικά, έχει αποσυνδεθεί από μία αυστηρά θρησκευτική τελετή και σφραγίζεται πλέον ακολουθώντας και την πολιτική οδό. Σε μία χώρα που δεν επικρατεί θεοκρατία αλλά δημοκρατία και σύμφωνα με το πρώτο άρθρο του Συντάγματος, «όλοι οι Ελληνίδες και οι Έλληνες είναι ίσοι», η στέρηση του δικαιώματος σύναψης πολιτικού γάμου και απόκτησης τέκνων είναι πράξη παραβιαστική που δε σέβεται την ισότητα όλων των πολιτών.
Οι σχέσεις των πολιτών είναι ζήτημα που αφορά στην Πολιτεία και όχι στην Εκκλησία: ο πολιτικός γάμος είναι θέμα που άπτεται του Συντάγματος και δεν παραβιάζει τη φιλοσοφία της Εκκλησίας, ακριβώς επειδή δεν απαιτεί να τελεστεί στο χώρο της.
Ο Χριστιανισμός χαρακτηρίζεται από το επαναστατικό μήνυμα της αγάπης, της αποδοχής, της συγχώρεσης και της θέασης του πλησίον ως ένα κομμάτι του εαυτού μου.
«Ουκ ένι άρσεν και θήλυ, δούλος ή ελεύθερος, Έλλην, βάρβαρος, Σκύθης… αλλά πάντες εις εστέ εν Χριστώ Ιησού», γράφει ο Απόστολος Παύλος στην προς Γαλάτας Επιστολή, ένα ριζοσπαστικό μήνυμα της μοναδικότητας κάθε ανθρώπου που ως εικόνα Θεού δεν πρέπει ποτέ να αντιμετωπίζεται ως πρόσωπο με λιγότερα δικαιώματα εξαιτίας προκαταλήψεων, έωλων πεποιθήσεων και μίας νοσηρής θρησκοληψίας που αρνείται να μεταβολίζει νέα δεδομένα και να συμπλεύσει μαζί τους.
Δημοσιεύτηκε στην digital εφημερίδα GOVNew Weekly – Ξεφυλλίζετε και διαβάζετε με ένα κλικ!
