Η συνθήκη που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία την τελευταία χρονική περίοδο είναι πρωτοφανής και επηρεάζει ιδιαίτερα το πολιτικό σκηνικό. Οι μαζικές διαμαρτυρίες που έλαβαν χώρα τις προηγούμενες εβδομάδες και τα μεγάλα που πρόκειται να γίνουν ως φόρος τιμής στη μνήμη των θυμάτων των Τεμπών, στις 28 του μηνός σε όλη την Ελλάδα, μαρτυρούν πως εδώ και αρκετό καιρό, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων πολιτών, είχε κυριευθεί από αρνητικά συναισθήματα, όπως έντονη απογοήτευση και θυμό, αλλά δεν έβρισκε τρόπο να τα εκφράσει.
Γράφει ο Νικόλας Γκοντούλας
Στην ουσία, αυτό το ευρύ κλίμα διαμαρτυρίας που ξεκίνησε εδώ και μήνες μέσα από το δημόσιο διάλογο, βρήκε τρόπο να εκφραστεί μαζικά μέσα από τα συλλαλητήρια, με αποτέλεσμα να αποτυπώνεται και στα ποσοστά των κομμάτων στις δημοσκοπήσεις. Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών δείχνει απογοητευμένη, αφού έχει πάψει να εμπιστεύεται τους θεσμούς και δεν αναμένει κάποια λύση η οποία θα προέλθει από το κυβερνητικό έργο. Ως αποτέλεσμα, γυρνά την πλάτη στα συστημικά κόμματα που κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια και να αναζητά λύσεις σε εναλλακτικές αντισυστημικές φωνές.
Η παραπάνω συνθήκη επηρεάζει χωρίς αμφιβολία πρωτίστως την κυβέρνηση. Θα ήταν αδύνατο να μην παρατηρήσει κανείς πως την περίοδο που διανύουμε, στο Μαξίμου μοιάζουν να τα έχουν βρει σκούρα και να αδυνατούν να διαχειριστούν όλη αυτή την κατάσταση. Είναι εμφανές πως τα τελευταία χρόνια παρά τη μεγάλη στήριξη που είχε λάβει το κυβερνών κόμμα στις εθνικές εκλογές, υπήρχε ένα σιωπηλό κομμάτι της κοινωνίας που στεκόταν αντίθετα σε πλήθος επιλογών, προσώπων και πολιτικών της κυβέρνησης αλλά δε μπορούσε να εκφραστεί.
Η τεράστια αλλαγή που έφερε στη διεθνή πολιτική σκηνή η αλλαγή ηγεσίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, άρχισε να επηρεάζει σταδιακά και άλλες χώρες και φαίνεται πως δεν άργησε η στιγμή που αυτό το κλίμα έφτασε και στη χώρα μας, φέρνοντας προ εκπλήξεως την κυβερνητική παράταξη. Όλη αυτή η συνθήκη έχει προκαλέσει μεγάλη πτώση στα δημοκοπικά ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας με αποτέλεσμα ο πρωθυπουργός να καλείται να διαχειριστεί τη δυσκολότερη περίοδο από την ώρα που έλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας.
Πηγαίνοντας τώρα στα αριστερά του κυβερνητικού στρατοπέδου, έχουμε από τη μία τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία είναι η απόλυτα κερδισμένη από όλη αυτή τη συνθήκη. Η αρχηγός της Πλεύσης Ελευθερίας κατάφερε να αναγεννηθεί πολιτικά και να κερδίσει τη συμπάθεια μεγάλης μερίδας πολιτών, παίρνοντας στις πλάτες της την υπεράσπιση των γονέων και των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών.
Ως αποτέλεσμα, τα δημοκοπικά ποσοστά του κόμματός της εκτοξεύονται. Από εκεί και πέρα ωστόσο, βλέπουμε μόνο ηττημένους, αφού το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ξεκάθαρη στρατηγική και στάση, με αποτέλεσμα να αδυνατεί να εκπροσωπήσει το μεγάλο ρεύμα των απογοητευμένων πολιτών. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη, μοιάζει απλά να επιστρέφει στις «εργοστασιακές του ρυθμίσεις» αφού μετά τις δυσκολίες που βίωσε κατά την αποχώρηση Τσίπρα και την περίοδο Κασσελλάκη, παγιώνεται ξανά σε μονοψήφια ποσοστά εκφράζοντας ένα μικρό ποσοστό αριστερών ψηφοφόρων, όπως έκανε άλλωστε και σε εποχές προ μνημονίου.
Στην άλλη πλευρά του πολιτικού τοπίου τώρα, δηλαδή στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, η κατάσταση είναι επίσης παρόμοια. Υπάρχει ένα κόμμα απόλυτος νικητής, που ακούει στο όνομα Ελληνική Λύση. Ο Κυριάκος Βελόπουλος, με αφορμή το θέμα των Τεμπών έφερε από την πρώτη στιγμή στο δημόσιο διάλογο τα περί εκρήξεως, παράνομου φορτίου και «μπαζώματος». Όταν πλέον τα παραπάνω έπαψαν να αντιμετωπίζονται ως θεωρίες συνομωσίας και άρχισαν να θεωρούνται πιθανά σενάρια, ενίσχυσαν την εικόνα του αρχηγού της Ελληνικής Λύσης, οδηγώντας το κόμμα του στην τρίτη θέση των δημοσκοπήσεων.
Η Φωνή Λογικής και η Αφροδίτη Λατινοπούλου, η οποία έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής τους προηγούμενους μήνες, χάρη στη μάχη που έδωσε απέναντι στη woke ατζέντα, φαίνεται πως έχει απώλειες εξαιτίας της θολής στάσης που κράτησε γύρω από τη συζήτηση για τα Τέμπη. Ως αποτέλεσμα, η σταθερή άνοδος που είχε το κόμμα της και η ίδια τους προηγούμενους μήνες μοιάζει να ανακόπτεται, ενώ η πορεία της από εδώ και πέρα αποτελεί γρίφο. Τέλος, η Νίκη λάμπει δια της απουσίας της όλη αυτή την περίοδο, με αποτέλεσμα να καταγράφει ποσοστά που θα την οδηγούσαν εκτός κοινοβουλίου αν είχαμε αύριο εκλογές.
Η παραπάνω κατάσταση τώρα, αποκαλύπτει ένα φαινόμενο που δε μπορεί κανείς να αγνοήσει και δεν είναι άλλο από την απουσία ουσιαστικής αντιπολίτευσης. Μπορεί η κυβέρνηση να έχει απώλειες και ορισμένα κόμματα να κερδίζουν σε ποσοστά, αλλά αυτό δε φαίνεται να παράγει ουσιαστικό αποτέλεσμα, ούτε μπορεί να οδηγήσει σε πολιτικές εξελίξεις.
Σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο του παρελθόντος, η αξιωματική αντιπολίτευση θα μπορούσε να καρπωθεί σημαντικό μέρος της κυβερνητικής απώλειας και στη συνέχεια θα αποκτούσε τη δύναμη να προκαλέσει ισχυρές πιέσεις για πολιτική αλλαγή. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή απουσιάζει από τη χώρα ένα κόμμα που να αποτελεί σοβαρή επιλογή για τον ψηφοφόρο, με συγκεκριμένες θέσεις, προτάσεις και στρατηγική, απέναντι στις παθογένειες του πολιτικού συστήματος και την απουσία κυβερνητικών πρωτοβουλιών.
Ως αποτέλεσμα, οι κυβερνητικές απώλειες αυτή τη στιγμή μοιράζονται σε μικρά κόμματα και δημιουργούν μια πολυδιάσπαση που εν μέρει εξυπηρετεί το Μαξίμου. Κατά το παρελθόν, κάθε φορά που οι πλατείες γεμίζανε μαζικά για κάποια διαμαρτυρία, είχαμε κάποιον μεγάλο κερδισμένο με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε αναπόφευκτα σε πολιτικές εξελίξεις. Κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί ακόμη, ωστόσο κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το σενάριο βάσει του οποίου θα προκύψει μια νέα πολιτική πραγματικότητα που θα φέρει ραγδαίες αλλαγές.
