Μάνα, το πρώτο σου -και παντοτινό- σπίτι.
Υπάρχουν μάνες που δεν μεγάλωσαν εννέα μήνες στο σώμα τους τα παιδιά τους, αλλά όλα τα χρόνια της ζωής τους τα παιδιά τους μεγάλωναν στην ψυχή τους. Που δεν συνάντησαν τα παιδιά τους το πρώτο δευτερόλεπτο που ήρθαν στη ζωή, αλλά για τα επόμενα δισεκατομμύρια δευτερόλεπτα της ζωής τους ζουν για αυτά.
Είναι μάνες που δεν νοιάστηκαν για τη βιολογικά σύνδεση και τα γενετικά χαρακτηριστικά.
Είναι μάνες που άκουσαν (και πόσες ακόμα θα ακούσουν) την καρδιά τους που έχει επιθυμία να αγαπήσει χωρίς όρους , να δώσει, να στηρίξει.
Το DNA δεν είναι εμπόδιο για αυτές και το “ύψος” τους ως ανθρώπινες υπάρξεις. Γιατί αυτές έχουν ένα διαφορετικό, πεισματάρικο DNA
Γυναίκες – μάνες που έκαναν πραγματικότητα πράξη κορυφαία και ανιδιοτελή: υιοθεσία. Δεν χωράνε σε καμία πολιτική ατζέντα και σε κανένα άρθρο για συμπερίληψη, ίσα για να χύσουμε λίγο μελάνι παραπάνω. Δεν τις ακουμπούν τα σχόλια από το σόι τους, τα λόγια του περίγυρου και τα κληρονομικά θέματα. Έχουν να διανύσουν δρόμο, να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, να τα ατσαλώσουν. Που φυσικά κάνουν λάθη, αλλά ποτέ δεν διεκδίκησαν κανένα φωτοστέφανο. Που μπορεί να μην επιτύχουν σε όλα τα σημεία, όπως κάθε άλλη μάνα.
Αυτές οι μάνες έχουν απόλυτη συνείδηση για το ότι πρέπει να παλέψουν μαζί με το παιδί τους για να το προετοιμάσουν να βγει σε αυτή την κοινωνία που ακόμα και σήμερα ρίχνει μια ματιά στα “κρυφά” στα υιοθετημένα παιδιά. Διανύουν με τα παιδιά τους όλη τη διαδρομή για να καταλάβει το παιδί τι σημαίνει το ότι γεννήθηκε από την καρδιά τους. Αυτή τη σημαντική καρδιά που, αν δεν χτυπούσε δεν θα ζούσε ούτε η μάνα ούτε το παιδί.
Κι αν περνάει από το μυαλό σας η… αγιοποίηση εκείνων που υιοθετούν, διαγράψτε τη σκέψη. Είναι απλά τροφή για σκέψη, για όλους μας. Και τοποθέτηση στο σωστό μέρος του μυαλού και της ψυχής μας το τι σημαίνει, τελικά, υιοθετώ.
Στο GOVnews, αυτή τη χρονιά, η Γιορτή της Μητέρας είναι τόσο ξεχωριστή όσο αυτά που μοιράζονται μαζί μας οι φιλοξενούμενές μας. Η καθεμιά έχει να σας πει πολλά. Μόνο ανοίξτε την καρδιά σας…
Η μητρότητα δεν είναι μόνο ένας δεσμός αίματος
Χριστίνα Αλεξοπούλου- τ. Υφυπουργός Υποδομών και Μεταφορών- Βουλευτής Ν. Αχαΐας
Η μητρότητα δεν είναι μόνο ένας δεσμός αίματος. Είναι μια πράξη αγάπης, μια καθημερινή προσφορά ψυχής. Είναι η ήρεμη φωνή που λέει «είμαι εδώ» όταν όλα καταρρέουν. Είναι τα χέρια που αγκαλιάζουν, το βλέμμα που καταλαβαίνει, η καρδιά που χτυπά διπλά για εκείνη και για το παιδί της.
Γιορτάζουμε σήμερα όλες τις γυναίκες που δίνουν, σιωπηλά και αδιάκοπα, κομμάτια του εαυτού τους για να γεμίσουν τις ζωές όσων αγαπούν. Εκείνες που έγιναν μητέρες μέσα από τη γέννηση, την υιοθεσία, την καθημερινή φροντίδα. Εκείνες που παλεύουν για να γίνουν μητέρες, με δύναμη, επιμονή και πόνο.
Η μητρότητα δεν είναι στερεότυπο. Δεν αφορά όλες τις γυναίκες συλλήβδην. Ούτε επιβάλλεται, ούτε υπαγορεύεται. Αλλά για εκείνες που τη θέλουν, πολλές φορές ο δρόμος είναι γεμάτος προκλήσεις, με τεράστιο συναισθηματικό, βιολογικό και οικονομικό κόστος. Όσο κι αν εξιδανικεύεται, πολλές φορές ξεκινά με δάκρυα. Σε διαδρόμους ιατρείων, σε αναμονές, σε εξετάσεις, σε ερωτήματα δίχως απάντηση. Ιδιαίτερα για τα νέα ζευγάρια στην περιφέρεια, εκεί όπου οι ευκαιρίες λιγοστεύουν και τα όνειρα ακριβαίνουν. Γι’ αυτό η Πολιτεία έχει να κάνει ακόμη πολλά βήματα, τόσο για την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, όσο και για τη δημιουργία δομών που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες.
Κι όμως, υπάρχουν γυναίκες που συνεχίζουν. Που δεν το βάζουν κάτω. Που κρατούν σφιχτά το χέρι ενός παιδιού, βιολογικού ή όχι και του ψιθυρίζουν: «Είσαι το παν μου». Που έγιναν μητέρες χωρίς να γεννήσουν, αλλά με μια καρδιά τόσο ανοιχτή, που χώραγε μέσα της μια ζωή ολόκληρη.
Σε αυτές τις γυναίκες -σε όλες τις γυναίκες- οφείλουμε κάτι περισσότερο από μια ευχή. Οφείλουμε φροντίδα, υποστήριξη, σεβασμό.
Η Γιορτή της Μητέρας δεν χρειάζεται στόμφο. Μόνο μια βαθιά ανάσα, ένα βλέμμα γεμάτο ευγνωμοσύνη και μια σιωπηλή υπόκλιση στη δύναμη της αγάπης.
Χρόνια πολλά, μαμά. Χρόνια πολλά, γυναίκα.
Μια σπουδαία οικογένεια. Που μοιάζει διαφορετική — αλλά δεν είναι.
Ήταν καρμικό να γίνω το παιδί της και εκείνη η μαμά μου.
Ποια είναι η μαμά μου; Η μαμά μου… Η μαμά μου είναι ο πιο ευχάριστος άνθρωπος. Ο πιο προστατευτικός, ο πιο γλυκός, ο πιο καλοσυνάτος. Είναι το στήριγμα μου, η λύση μου σε κάθε πρόβλημα. Ο μοναδικός άνθρωπος που με κάνει να πιστεύω ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα. Ο άνθρωπος που μπορεί να παρατήσει 1000 θεατές, την ώρα της παράστασης, αν πάθω κάτι σοβαρό.
Την θαυμάζω. Είναι δυναμική, ευγενική, και φροντίζει τους πάντες – από τον πιο αδύναμο, μέχρι τον πιο δυνατό. Έχει λύσεις για τα πάντα. Έκανε μια τεράστια καριέρα μόνη της, δεν στηρίχτηκε ποτέ σε κανέναν και τίποτα. Είναι αρχηγός – και στο θέατρο αλλά και στην οικογένεια μας. Είναι ο άνθρωπος που σε όλες τις δύσκολες καταστάσεις, θα βρει τρόπο να τις αντιμετωπίσει.
Είναι η μαμά μου και ο μπαμπάς μου μαζί. Θα μου σταθεί στις δυσκολίες σαν μπαμπάς, αλλά θα είναι ταυτόχρονα και στοργική σαν μαμά. Έχει απίστευτο χιούμορ. Νομίζει όλος ο κόσμος ότι είναι μια σοβαρή κυρία – που στην δουλειά της είναι, αλλά στην ζωή της, είναι ο πιο αστείος άνθρωπος στον κόσμο. Κάθεται, μιλάει με τους φίλους μου, τους συμβουλεύει, βγαίνουμε όλοι μαζί.
Ήταν καρμικό να γίνω το παιδί της και εκείνη η μαμά μου. Με μεγάλωσε, με αγάπησε όσο δεν πρόκειται να με αγαπήσει κανείς. Η αγάπη της είναι ανιδιοτελής. Αν μία φορά ήμουν τυχερή στην ζωή μου, ήταν η στιγμή που με βρήκε η μαμά μου.
Την αγαπώ απεριόριστα και την ευχαριστώ για όσες θυσίες έχει κάνει για εμένα. Ό,τι έχω καταφέρει στην ζωή μου, και ό,τι έχω γίνει, τα οφείλω όλα σε εκείνη.
Σ ‘αγαπώ μαμά. Πάντα και για πάντα.
